Ciąg dalszy opowieści

Wiera stała w kuchni, a jej serce biło jak oszalałe. Teściowa, pani Halina, nawet nie mrugnęła okiem. Odłożyła filiżankę herbaty i uśmiechnęła się tym swoim przeszywającym, zimnym uśmiechem, który zawsze zwiastował kłopoty.

— Wiera, dziecko, nie bądź naiwna — zaczęła spokojnie Halina. — Przecież to mieszkanie należy do mojego syna. A skoro on jest moim synem, to wszystko, co jego, jest też moje. Tak mnie uczono w rodzinie.

Wiera poczuła, jak krew uderza jej do głowy. To mieszkanie kupiła ona sama, za pieniądze ze spadku po babci i lata ciężkiej pracy w korporacji, jeszcze zanim poznała Marka. Marek wprowadził się „na gotowe” z jedną walizką.

— To moje mieszkanie, Halino. Akt własności jest na moje nazwisko — wycedziła przez zęby Wiera. — Marek nie dołożył do niego ani grosza. Więc proszę, oddaj mi klucze, które dorobiłaś bez mojej wiedzy.

W tym momencie do kuchni wszedł Marek. Wiera spojrzała na niego z nadzieją, że w końcu stanie po jej stronie. Ale on spuścił wzrok.

— Wiera, daj spokój… Mama ma rację, po co te kłótnie? Ona chce nam tylko pomóc. Przecież mówiła ci, że sprzedała swój dom na wsi i pieniądze… no, wiesz… zainwestowała.

— W co zainwestowała?! — krzyknęła Wiera.

I wtedy padły słowa, które zmieniły wszystko. Pani Halina wyciągnęła z torebki grubą kopertę i położyła ją na stole.

— Zainwestowałam w twojego męża, kochana. Marek miał długi. Ogromne długi hazardowe, o których nie miałaś pojęcia. Spłaciłam je wszystkie, żebyś ty mogła spać spokojnie w tym swoim „królestwie”. Ale w zamian Marek podpisał mi pełnomocnictwo do zarządzania waszym majątkiem… w tym tym mieszkaniem.

Wiera poczuła, jak ziemia usuwa jej się spod nóg. Spojrzała na Marka, a jego blada twarz potwierdziła najgorsze. To nie była tylko natrętna teściowa. To była pułapka, którą zastawił na nią własny mąż.

— Co ty zrobiłeś? — szepnęła Wiera.

— Musiałem, Wiera… Oniby mnie zniszczyli — wybełkotał Marek.

Halina wstała, poprawiła garsonkę i podeszła do okna. — Więc od jutra zaczynamy remont. Ten pokój po lewej będzie mój. 

I radzę ci, bądź miła, bo jeden telefon do mojego prawnika i dowiesz się, jak łatwo można podważyć pewne dokumenty, skoro twój mąż użył twojego podpisu, by zaciągnąć te pożyczki…

Wiera zamarła. Marek sfałszował jej podpis? Wszystko stało się jasne. Nie walczyła tylko o mieszkanie. Walczyła o życie z człowiekiem, którego w ogóle nie znała.

Finał: Wiera nie płakała. Spokojnie podeszła do drzwi, zamknęła je na klucz od środka i wyciągnęła telefon. — Skoro tak stawiacie sprawę… — powiedziała, wybierając numer. — Halino, Marku, mam nadzieję, że lubicie towarzystwo policji. Bo właśnie zgłaszam kradzież tożsamości i fałszerstwo dokumentów. A ten „wspólny dom”? Od teraz będziecie dzielić go tylko ze swoimi adwokatami.

Wypchnęła ich za drzwi jeszcze tej samej nocy, zostawiając walizkę Marka na klatce schodowej. Czasem, żeby uratować siebie, trzeba spalić wszystkie mosty — nawet te, które brało się za fundamenty życia.