Ciąg dalszy

— „Janusz, nie musimy ci nic udowadniać” — powiedział spokojnie pan Henryk. — „Mój wnuczek zamontował mi w zeszłym tygodniu małą kamerkę w oknie, żeby pilnować moich kwiatów na parapecie. Nagrało się wszystko. W nocy, idealnie w świetle latarni. Widać twoją twarz, twój nóż i to, jak z uśmiechem niszczysz auto tej dziewczyny”.

Wokół rozległy się głośne szepty. Janusz zaczął się jąkać, próbował krzyczeć, że to prowokacja, ale nikt go już nie słuchał. Kasia natychmiast wezwała policję. Kiedy na miejsce przyjechał patrol, pan Henryk przekazał im nagranie w wysokiej rozdzielczości. Sprawa była jasna — wandalizm, zniszczenie mienia o znacznej wartości (opony plus lakierowanie całego elementu).

Ale to nie był koniec koszmaru Janusza. To był dopiero początek. Policjanci, przeglądając wideo na miejscu, zauważyli coś jeszcze. Na nagraniu było widać, że zanim Janusz podszedł do auta Kasi, kręcił się wokół innego samochodu na parkingu — luksusowego SUV-a, który należał do nowego lokatora, lokalnego biznesmena. Janusz, myśląc, że nikt nie widzi, porysował mu bok kluczami za to, że ten wcześniej „krzywo stanął”.

Właściciel SUV-a, gdy tylko się o tym dowiedział, nie bawił się w półśrodki. Wynajął najlepszego prawnika. Okazało się, że łączne straty, jakie Janusz spowodował tej jednej nocy, przekroczyły kilkanaście tysięcy złotych.Sprawa szybko trafiła do sądu. Janusz stracił nie tylko oszczędności życia na odszkodowania i koszty sądowe, ale dostał też wyrok w zawieszeniu oraz nakaz prac społecznych — przez pół roku musiał codziennie o świcie sprzątać… to samo podwórko, na którym tak bardzo chciał rządzić.

Dziś Janusz nie ma już swojego dumnego uśmieszku. Codziennie rano, w odblaskowej kamizelce, zamiata liście wokół aut sąsiadów, a swoje własne auto musi parkować trzy ulice dalej, bo na wspólnym podwórku nikt już nie pozwala mu postawić nawet roweru. Sprawiedliwość w końcu wygrała.