Ciąg dalszy opowieści

 Nie byle jaki mężczyzna. To był Marek, najlepszy przyjaciel Ilji z dzieciństwa. Ale to nie wszystko. Na podłodze, między nimi, leżała rozbita walizka, z której wysypywały się stosy gotówki. Nie zwykłych złotówek, ale grubych banknotów euro.

Pani Grażyna, matka Ilji, próbowała zasłonić walizkę własnym ciałem, histerycznie szlochając. — To nie tak, Ilja, to nie tak! To pieniądze na wasze wesele! Mark nam tylko pomagał je bezpiecznie przechować!

Ale kłamstwo było zbyt grube, zbyt oczywiste. Ilja nie patrzył na pieniądze. Patrzył na Marka, a w jego oczach czaił się ból tak głęboki, że aż mnie zabolało serce.

— Pomagał? — zapytał Ilja cicho, a jego głos drżał z wściekłości. — Pomagał ci, mamo, ukraść moje oszczędności życia, które zbierałem na wkład własny na to mieszkanie, żebyście mogli uciec ze Swietą i Markiem za granicę? Słyszałem was, mamo. 

Słyszałem, jak planowałyście to od miesięcy. Słyszałem, jak Swieta śmiała się ze mnie, że jestem taki naiwny. A ty… ty mnie, własnego syna, sprzedałaś za garść euro!

Cisza, która zapadła po tych słowach, była głośniejsza niż jakikolwiek krzyk. Swieta zaczęła cicho płakać, nie podnosząc wzroku. Marek stał jak sparaliżowany, nie wiedząc, co zrobić z rękami. Pani Grażyna, zrozumiawszy, że została zdemaskowana, nagle przestała płakać. Jej twarz wykrzywił grymas nienawiści.

— I tak ci się nie należy! — warknęła. — Ty nigdy niczego nie potrafiłeś docenić! To ja na wszystko zapracowałam!

To był koniec. Ostatnia nitka szacunku i miłości pękła. Ilja cofnął się o krok, jakby rażony prądem.

— Opuśćcie to mieszkanie — powiedział głosem, który nie znosił sprzeciwu. 

— Teraz. Albo wezwę policję i powiem im o kradzieży. I o tym, skąd naprawdę wzięły się te pieniądze. Bo wiesz, Marku, nie tylko ja słyszałem wasze rozmowy. Ale też twój… pracodawca.

Twarz Marka zbladła, a walizka wysunęła mu się z rąk, rozsypując pieniądze jeszcze bardziej. Nie miał wyboru. Musiał odejść, a z nim kłamstwo i zdrada.