Przecież dałeś moją maszynę kuchenną swojej siostrze

Marina zawsze uważała, że każda rzecz ma swoje miejsce i swoją historię.

Jej kosmetyczka z francuskim tuszem do rzęs, kupionym trzy lata temu.Kolczyki z szmaragdami po babci, które zakładała tylko przy szczególnych okazjach.

Niebieska sukienka z Zary, w której poznała Andreja.

Każdy przedmiot był częścią jej przestrzeni osobistej, jej intymnego świata.

Andrej podchodził do własności prościej. Dla niego rzeczy były po prostu przedmiotami, które można używać, dzielić się nimi lub pożyczać.

Szczerze nie rozumiał, dlaczego Marina jest tak przywiązana do swoich sukienek i biżuterii.

Pierwszy sygnał ostrzegawczy pojawił się około dwa miesiące temu.

— Andrej, nie widziałeś moich perełkowych kolczyków? — zapytała, przeszukując szkatułkę.

— Te, które mama mi dała na urodziny?

— Ah, te? — Andrej nawet nie podniósł wzroku od telefonu. — Dałem je Lenie.

Jutro ma rozmowę kwalifikacyjną i prosiła o coś eleganckiego i stonowanego.

Marina zamarła, trzymając pustą szkatułkę po kolczykach.

— Jak to dałeś? To są moje kolczyki!

— I co z tego? Teraz z nich nie korzystasz. Lenie się przydały.

— Andrej, to moje rzeczy osobiste! Nie możesz ich po prostu rozdawać!

— Daj spokój, — w końcu oderwał wzrok od ekranu. — Lena jest moją siostrą. Nie obcą osobą. I na pewno je odda.

Lena oddała kolczyki po dwóch tygodniach. Na jednej z pereł pozostała ledwo zauważalna plamka od podkładu.

Marina spędziła dziesięć minut, aby je wyczyścić, umyć i zdezynfekować, czując przy tym dziwne uczucie mdłości.

Nie z powodu plamki, lecz z myśli, że ktoś inny nosił jej kolczyki, że dotykały cudzej skóry i wchłonęły obcy zapach.

Ale Andrej nie zrozumiał jej reakcji.

— Boże, Marina, co ja mam z tobą zrobić? To tylko kolczyki. I jaka różnica? Lena jest czysta.

Miesiąc później zniknęła niebieska sukienka.

Marina szykowała się na imprezę firmową i planowała założyć właśnie tę sukienkę — idealnie leżała i podkreślała kolor oczu.

Ale w szafie jej nie było.

— Andrej, gdzie jest moja niebieska sukienka? Ta z Zary, pamiętasz?

— Ah, Lena wzięła ją na randkę. Mówi, że wygląda w niej świetnie.

— Jaką randkę? — poczuła ucisk w żołądku.

— Ona chodzi z Maksymem od pół roku!

— No właśnie, z nim pasuje. Do teatru czy gdzieś tam.

Powiedziała, że jej czarna sukienka jest w pralni, a kupowanie nowej byłoby drogie.

Marina powoli usiadła na łóżku.

— Andrej, rozumiesz, że chciałam założyć właśnie tę sukienkę? Dziś? Na imprezę firmową?

— To załóż inną. Masz przecież pełną szafę.

— Nie chodzi o to, że mam inne sukienki! Chodzi o to, że to MOJA sukienka i nie pozwoliłam jej zabierać!

— Po co się tak denerwujesz? Lena obiecała, że będzie się nią ostrożnie zajmować.

Sukienka wróciła po trzech dniach. Na dole była żółta plama — chyba od sosu albo czegoś innego. Ledwo widoczna, ale jednak. Andrej wzruszył ramionami:

— Cóż, zdarza się. Oddasz do pralni i będzie jak nowa.

Ale dla Mariny sukienka nie była już taka sama. Za każdym razem, gdy na nią patrzyła, wyobrażała sobie Lenę tańczącą z Maksymem, pocałunki, ślady makijażu i potu. Już jej nie nosiła.

Potem zaczęły znikać kosmetyki, szaliki, torebki. Lena wydawała się myśleć, że garderoba Mariny to publiczna biblioteka, z której można wziąć wszystko, co się podoba. A Andrej był bibliotekarzem, chętnie wydającym każdą „książkę”.

— Posłuchaj, — Marina próbowała z nim poważnie porozmawiać — naprawdę przeszkadza mi, że twoja siostra używa moich rzeczy. To moja przestrzeń osobista.

— Marina, nie bądź taka chciwa. Jesteśmy rodziną. Rodzina powinna się wspierać.

— Wspierać pieniędzmi, radą, pomocą — tak. Ale nie moimi rzeczami osobistymi!

— A biżuteria i sukienki to nie wsparcie? Lena jest studentką, nie ma pieniędzy na to wszystko.

— W takim razie niech poprosi mnie o pozwolenie!

— Po co? Już wiem, że nie odmówisz. Po co te formalności między rodziną?

Ale nie chodziło o formalności.

Chodziło o to, że Marina czuła się okradziona we własnym domu.

Jej rzeczy znikały bez pytania, wracały zniszczone lub spóźnione.

A mąż nie rozumiał jej uczuć, nazywając zachłannością to, co dla niej było próbą zachowania choć odrobiny prywatnej przestrzeni.

Apogeum nastąpiło w historii z laptopem.

Marina pracowała jako projektantka wnętrz, ale przez ostatnie dwa miesiące była między projektami i rzadko korzystała ze swojego osobistego laptopa.

Laptop służbowy wystarczał jej do pracy i przeglądania internetu wieczorem.

Osobisty stał w sypialni na jej stoliku i ostatnio Marina prawie go nie otwierała.

Tego dnia postanowiła zająć się sprawami osobistymi — uporządkować zdjęcia z ostatnich wakacji, zaktualizować CV, sprawdzić pocztę prywatną. Ale laptopa nie było.

— Andrej, gdzie jest mój laptop?

— U Leny — odpowiedział, nie odrywając wzroku od telewizora. — Jej się zepsuł, a musi oddać pracę.

Marina poczuła, jak krew napływa jej do twarzy.

— U Leny? A tam są wszystkie moje pliki, zdjęcia, dokumenty! W tym bardzo osobiste!

— I co z tego? Ona ich nie będzie przeglądać. Potrzebuje tylko Worda i internetu.

— Andrej! — krzyknęła Marina. — Tam są moje prywatne zdjęcia! Dokumenty! Hasła! Ty wiesz, co robisz?

— Spokojnie. Lena jest porządna, nie będzie grzebać w twoich plikach.

— Nie chodzi o porządność! Chodzi o to, że to MOJE RZECZY OSOBISTE! Nie masz prawa ich rozdawać!

Ale Andrej już odwrócił się do telewizora, pokazując, że rozmowa się skończyła.

Laptop wrócił tydzień później. Marina natychmiast sprawdziła historię i odkryła, że ktoś przeglądał jej zdjęcia w chmurze, w tym intymne zdjęcia z miesiąca miodowego.

Na pulpicie pojawiły się nieznane pliki, a jeden ważny dokument został usunięty.

Kiedy powiedziała o tym Andrejowi, on tylko wzruszył ramionami:

— Przywróć z kosza. Pewnie przypadek.

— Nie chodzi o przypadek! — krzyczała Marina. — Dałeś obcej osobie dostęp do moich prywatnych informacji!

— Obcej? To moja siostra!

— Dla mnie jest obca! Nie miała prawa grzebać w moich plikach!

Ale Andrej już poszedł do innego pokoju, trzaskając drzwiami.

Kroplą, która przelała czarę, był robot kuchenny.