Późno w nocy dziewczynka zadzwoniła

Dyżurny policjant w komisariacie siedział, wpatrując się w ekran starego monitora.

Zegar na ścianie wskazywał za dziesięć trzecia w nocy – najcichszą porę dnia.Przez całą noc nie wpłynęło do niego żadne alarmujące zgłoszenie. Policjant już ziewał, gdy nagle telefon zadzwonił.

– Dyżurny komisariat, słucham, – powiedział, automatycznie podnosząc słuchawkę.

W odpowiedzi rozległ się cienki, lekko drżący dziecięcy głos:

– Dzień dobry…

Policjant zmarszczył brwi. Głos należał do dziewczynki, nie starszej niż siedem lat.

– Cześć, kochanie. Dlaczego dzwonisz tak późno? Gdzie są twoi rodzice?

– Oni… oni są w pokoju, – niepewnie odpowiedziała.

– Świetnie, przekaż słuchawkę mamie albo tacie.

Zawisła cisza.

– Nie… nie mogę, – głos dziewczynki stał się cichszy.

Ręce mężczyzny zaczęły drżeć.

– Dobrze, w takim razie opowiedz, co się stało. Wiesz przecież, że na policję dzwoni się tylko w ważnej sprawie.

– Mam ważną… – dziewczynka szlochnęła. – Mama i tata są w pokoju… i się nie ruszają.

Senność policjanta zniknęła.

– Może oni po prostu śpią? Jest już późna noc.

– Nie. Próbowałam ich obudzić. Zwykle mama zawsze się budzi, kiedy wchodzę do pokoju… a teraz – nie.

Policjant poczuł, że coś jest nie tak. Instynkt podpowiadał: sprawa jest poważna.

– Czy w domu są jeszcze dorośli? Może babcia, dziadek?

– Nie… tylko mama i tata.

– Dobrze, podaj swój adres, – powiedział szybko, już sygnalizując partnerowi, aby przygotował radiowóz.

Dziewczynka podała ulicę i numer domu. Zanim odłożył słuchawkę, policjant stanowczo powiedział:

– Słuchaj mnie uważnie. Zostań w swoim pokoju i czekaj na nas. Nigdzie nie wychodź, dobrze?

– Dobrze… – padła cicha odpowiedź.

Po dziesięciu minutach radiowóz zatrzymał się przy niewielkim, dwupiętrowym domu na obrzeżach miasta.

Drzwi otworzyła właśnie ta dziewczynka.

– Oni tam… – wskazała palcem na drzwi sypialni.

Policjanci wymienili spojrzenia i weszli do pokoju, ale to, co tam znaleźli, wstrząsnęło wszystkimi.

W sypialni panowała cisza. Na łóżku leżeli mężczyzna i kobieta. Oboje – bez ruchu, z martwą bladością na twarzach.

– Boże… – westchnął jeden z funkcjonariuszy.

Wezwano pogotowie i grupę dochodzeniową. Eksperci od razu stwierdzili: żadnej przemocy, śladów walki też nie ma.

Ale wystarczyło sprawdzić powietrze, aby wszystko stało się jasne. W domu był wyciek gazu. Rodzice udusili się we śnie.

A dziewczynka cudem przeżyła – jej pokój znajdował się na drugim piętrze, gdzie ciężki gaz unosił się słabiej.

Uratowała ją także przyzwyczajenie do wstawania w nocy i otwierania drzwi: trochę świeżego powietrza przenikało do środka.

Mimo to lekarze stwierdzili, że dziewczynka też wdychała niebezpieczne opary – natychmiast przewieziono ją do szpitala, gdzie później udało się ustabilizować jej stan.

Gdyby dyżurny nie uwierzył dziewczynce, gdyby uznał, że to dziecięca fantazja lub głupi żart – mogłaby podzielić los rodziców.