O trzeciej nad ranem dostałam wiadomość od syna: „Mamo, wybacz, wiem,

Odpowiedziałam krótko: „Dobrze”. Ale w tym momencie miałam już plan, jak ustawić na swoim miejscu niewdzięcznych krewnych. 

Nie mam już dwudziestu, nawet nie czterdziestu lat.

W tym wieku bezsenność przychodzi często — nawet jeśli w ciągu dnia byłaś tak zmęczona, że nogi buzują, a ty chcesz tylko zapaść w sen.

Tego wieczoru było właśnie tak. Leżałam w łóżku, przewracałam się z boku na bok i myślałam o nadchodzącym ślubie syna.

O tym, skąd wziąć jeszcze pieniądze, by wszystko było piękne. By miał ślub marzeń.

Kupiłam im już dom. Mały, ale przytulny. Ten, w którym mieli zacząć swoje życie po ślubie.

Ale ciągle wydawało mi się, że to za mało. On jest mój jedyny.

Jedyny. Całe życie starałam się dać mu więcej, niż sama miałam.

Telefon na szafce nocnej nagle zadrżał. Trzecia nad ranem. Sięgnęłam po telefon — i zamarłam.

Wiadomość od syna: „Mamo, wybacz. Wiem, że podarowałaś nam dom, ale teściowa nie chce cię widzieć na naszym ślubie”.

Przeczytałam tę wiadomość kilka razy. W piersi zrobiło się pusto.

Przypomniałam sobie, z czego rezygnowałam dla syna. Jak pracowałam od rana do nocy.

Jak nie pozwalałam sobie na nadmiar, byleby on miał wszystko.

A teraz okazało się, że dla niego ważniejsi są obcy ludzie. I przeszkadzam tym ludziom.

Odpowiedziałam krótko: „Dobrze. Nie przyjadę”.

Położyłam telefon z powrotem i więcej nie płakałam.

Tej nocy postanowiłam, że dość. Myśleli, że przełknę urazę.

Ale właśnie wtedy zrobiłam coś, co wszystkich zamurowało ze zdziwienia 

Rano otworzyłam dokumenty. Dom nie był jeszcze ostatecznie przepisany na syna.

Prawo własności pozostawało przy mnie. Zadzwoniłam do notariusza.

Potem do pośrednika nieruchomości. Kilka dni później dom został przekazany innym ludziom.

Wszystkie wydatki na ślub też odwołałam. Wszystko, do ostatniego grosza.

A sama kupiłam bilet i poleciałam nad morze.

Na kilka dni przed ślubem syn zadzwonił. Głos mu drżał.

— Mamo… w moim domu mieszkają jacyś ludzie.

Odpowiedziałam spokojnie:

— Nie. To już nie jest twój dom.

Z powodu braku pieniędzy nie udało im się porządnie zorganizować ślubu.

Wpadli w długi. A musieli mieszkać u rodziców panny młodej.

Cóż. Niech ukochana teściowa ich utrzymuje!