Myślał, że jego córka kłamie…

Wieczór wypełnił kuchnię ciepłym, gęstym światłem, jakby rozlane zostało miodowe złoto, powoli spływające po zakurzonych szybach okien.Pokój był prosty, ale nieskazitelnie czysty, lśnił po starannym sprzątaniu. Powietrze unosiło zapach wczorajszego barszczu, mieszając się z czymś dziecinnym — wonią papieru, kredek i niewinności. Margarita, trzydziestoczteroletnia kobieta o zmęczonych oczach i delikatnym cieniu niepokoju w spojrzeniu, właśnie zapinała zużyty płaszcz.

Jej siedmioletnia córka, Aljona, siedziała przy stole, twarzą oparta na zaciśniętej pięści, przeglądając grubą książkę z głębokim skupieniem — książkę bez ani jednego obrazka.

— Mamo, czy wiedziałaś, że ośmiornice mają trzy serca? — zapytała nagle, nie podnosząc wzroku znad tekstu. — Fajnie by było, gdybyś miała trzy serca. Jedno dla mnie, jedno dla pracy i jedno, żebyś mogła się trochę odpocząć.Margarita uśmiechnęła się. Ta delikatna dziewczynka o poważnym, niemal dorosłym wyrazie twarzy była jej kotwicą — latarnią na burzliwym morzu samotności. 

Ojciec — to był temat, o którym rzadko rozmawiały i zawsze w ten sam sposób: „odebrał się i zniknął”. Zdanie wypowiedziane kiedyś w chwili rozpaczy stało się od tamtej pory rodzinną legendą — wygodnym i zrozumiałym wyjaśnieniem.

Od tamtej pory były tylko one dwie — przeciwko wszystkiemu i wszystkim. Za dnia Margarita sprzątała oddziały szpitala powiatowego, wykonując ciężką, niedocenianą pracę jako sprzątaczka. Nocami, gdy Aljonka zasypiała, siadała przed laptopem i tłumaczyła suche, techniczne dokumenty, walcząc z wyczerpaniem i gryzącym poczuciem, że życie przecieka jej przez palce.

— No dobrze, mała myślicielko, jesteś gotowa? — powiedziała Margarita, poprawiając córce czapkę i gładząc kosmyki włosów opadające na twarz.— Gotowa — westchnęła Aljona, zamykając książkę.

— Mamo, a czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, żeby przyjrzeć się bliżej wujkowi Walérowi? Wiesz, temu hydraulikowi. Tak, pachnie olejem, ale wszystko naprawia. A jego wąsy wyglądają jak u kota z bajki.

— Aljonka, wystarczy — powiedziała Margarita z delikatnym uśmiechem.

— Ale dlaczego? Po prostu chcę, żebyś była szczęśliwa. A wujek Walér nie przeszedł testu? To co z listonoszem? Codziennie się do ciebie uśmiecha!

Margarita pokręciła głową, powstrzymując śmiech. Ostatnio Aljona „oceniała” prawie każdego mężczyznę w okolicy, ale żaden nie przeszedł jej wewnętrznego testu „godny być tatą”. I tak, jak wczoraj, tak i dziś, a pewnie i jutro, obie opuszczały dom razem — Margarita na nocną zmianę, a Aljona do maleńkiego magazynku obok szpitalnej izolatki, bo nie było nikogo innego, komu można by ją zostawić.

Szpital przywitał je swoim zwyczajnym klimatem — przyćmionym światłem, zapachem dezynfekcji i cichymi krokami na korytarzach. W półmroku Margarita natknęła się na Sanyę — 23-letnią pielęgniarkę z gęstymi rudymi grzywkami i wiecznym uśmiechem. Sanya marzyła o zostaniu chirurgiem i pracowała w szpitalu, by opłacić studia.— Rita, hej! Słyszałaś o nowym pacjencie w pokoju piątym? — wyszeptała szybko. — Dmitrij Siergiejewicz, jakiś bogaty biznesmen. Jest w śpiączce po wypadku. Jego żona, Marina — kompletna koszmarna! Pachnie perfumami, ubiera się jak na wybieg, i płacze, jakby serce jej pękało. Ale to wszystko teatr, czysta gra.

Margarita skinęła głową, podziękowała za informację i poprowadziła Aljonkę do ich małego schronienia — maleńkiego magazynku za mopami, gdzie stała stara kanapa. Dziewczynka ułożyła się z książką, ale dzisiaj nie miała ochoty czytać. Litery rozmazywały się przed jej oczami, a cisza szpitala ciążyła bardziej niż zwykle. Zostawiła ołówki w domu — to była ostatnia kropla. Z westchnieniem zeskoczyła z kanapy i na palcach ruszyła w poszukiwaniu mamy.

Po drodze minęła pokój piąty. Drzwi były lekko uchylone, a z środka dobiegał cichy kobiecy głos. Ciekawość wygrała z ostrożnością. Aljona weszła i schowała się za parawanem medycznym. W łóżku leżał mężczyzna podłączony do przewodów i kroplówek. Obok stała olśniewająca kobieta — idealne włosy, drogi płaszcz. To była Marina. Aljona wstrzymała oddech.

— No cóż, kochanie, dalej śpisz? — wyszeptała kobieta, ale nie było w jej głosie smutku — tylko zimny, wyrachowany ton.

— Wkrótce się pożegnasz na zawsze. A ja w końcu będę wolna… i bardzo bogata. Już niedługo.

Aljona patrzyła w przerażeniu, gdy kobieta wyjęła strzykawkę z torebki i wstrzyknęła coś do kroplówki. Jej małe serce zaczęło bić tak mocno, jakby chciało wyskoczyć z piersi.