Mój mąż oddawał moją pensję mojej

– Musisz to zrozumieć, ona bardziej tego potrzebuje! Ma dwójkę dzieci, a jej mąż zarabia grosze. Po prostu mamy obowiązek okazać zrozumienie i pomóc!

Męski głos odbijał się echem od kafelkowych ścian ciasnej kuchni. Igor chodził od okna do lodówki i z powrotem, z rękami założonymi za plecami. Miał na sobie świeżą, idealnie wyprasowaną koszulę – ani jednej zmarszczki.

Anna stała przy zlewie i metodycznie szorowała żeliwną patelnię gąbką. Nie odwracała się. Woda głośno leciała z kranu, ale nawet ten dźwięk nie był w stanie zagłuszyć oburzonych tyrad męża.

Plecy bolały ją po dziesięciu godzinach pracy na nogach, kark był zesztywniały, a w głowie pulsowała tylko jedna myśl: jak najszybciej dotrzeć do poduszki. Ale wieczorna awantura rozkręcała się jak zawsze – punktualnie.

– Ania, ty mnie w ogóle słuchasz? – Igor zatrzymał się za jej plecami i ciężko westchnął. – Oksana dzwoniła godzinę temu. Płakała. Jej stara pralka całkiem się zepsuła. Woda leje się na podłogę, prawie zalała sąsiadów z dołu. Musi prać ręcznie rzeczy dzieci! Wyobrażasz sobie, co to znaczy – prać ręcznie po dwóch chłopcach?

Anna powoli zakręciła kran. Odłożyła patelnię na suszarkę. Wytarła ręce w bawełniany ręcznik, dokładnie osuszając każdy palec. Dopiero wtedy odwróciła się do męża. Jej twarz była zupełnie spokojna, choć w środku wszystko ściskało się od tępego, dobrze znanego bólu.

– Wyobrażam sobie – odpowiedziała równym tonem. – Bardzo dobrze sobie wyobrażam, Igorze. Bo nasza własna pralka zepsuła się już w zeszłym miesiącu. I od czterech tygodni piorę twoją pościel i twoje koszule ręcznie w misce. W łazience. Pochylona nad nią po pracy.

Igor machnął ręką, jakby odganiał natrętną muchę.

– Oj, tylko nie zaczynaj. Naszą jeszcze da się naprawić, trzeba tylko znaleźć porządnego fachowca, a nie tych naciągaczy z ogłoszeń.

A u Oksany to już koniec – silnik spalony, bęben zardzewiały. Trzeba kupić nową. I to pilnie, najlepiej jutro. I nie jakąś tandetę na dwa lata, tylko porządną, pojemną. Już nawet upatrzyła model. W promocji za czterdzieści pięć tysięcy.

Anna uśmiechnęła się krzywo. Ta kwota nie była przypadkowa. Właśnie jutro, piętnastego, na jej konto miała wpłynąć zaliczka razem z premią kwartalną – około pięćdziesięciu tysięcy.

– A co my mamy z tym wspólnego? – zapytała, siadając na stołku. Nogi pulsowały, jakby były z ołowiu. – Oksana ma męża. Ma też teściową. Dlaczego problemy jej rodziny mamy rozwiązywać z moich pieniędzy?

– Bo jesteśmy rodziną! – oburzył się Igor, rozkładając ręce. – Wspólna krew! Dziś my im pomożemy, jutro oni nam podadzą szklankę wody.

Rodzina powinna się trzymać razem. Poza tym u Siergieja są teraz problemy w pracy, wypłatę im opóźniają. A ty jutro dostajesz premię. Naprawdę szkoda ci dla siostry męża? Jesteś kobietą, powinnaś mieć współczucie!

Słowo „szkoda” zawisło w powietrzu jak ciężki kamień. Anna spojrzała na Igora. Po dziesięciu latach małżeństwa znała już wszystkie jego manipulacje. Kiedy chodziło o jego rodzinę, stawał się niezwykle hojny – ale zawsze kosztem jej portfela.

Sam Igor pracował jako sprzedawca w salonie samochodowym. Jego zarobki były nieregularne i – jak twierdził – zależne od sezonu. Raz brakowało sprzedaży, raz szefostwo potrącało premie, raz klienci rezygnowali.

W efekcie skromne pieniądze, które przynosił do domu, znikały na paliwo do jego auta, drogie perfumy i obiady na mieście. Całe utrzymanie – rachunki, jedzenie, chemia domowa, ubrania – spoczywało na Annie. Była starszą farmaceutką w dużej sieci aptek, brała dodatkowe zmiany, pracowała w święta.

Od pół roku żyła w trybie oszczędzania. Musiała wstawić dwa implanty zębowe – koszt ogromny. Odkładała każdą złotówkę, rezygnując z nowych butów i kosmetyków. Premia miała być ostatnim brakującym elementem. Na piątek wieczorem była już zapisana do stomatologa.

– Nie szkoda mi, Igorze – powiedziała cicho, ale stanowczo. – Po prostu nie mam wolnych pieniędzy. Ta premia idzie na moje zęby. Mówiłam ci o tym dwa miesiące temu. Nie mogę już gryźć jedną stroną, boli mnie żołądek. Oksana będzie musiała wziąć kredyt albo pożyczyć od kogoś innego.

Twarz męża stężała. Maska troskliwego brata opadła.

– Zęby! Znowu twoje zęby! Nikt nie widzi twoich tylnych zębów, mogłaś zrobić zwykłe korony za grosze, a nie wydziwiać z tymi drogimi implantami. A ludzie mają prawdziwy problem. Dzieci chodzą w brudzie! Wiesz co, Ania? Stałaś się strasznie egoistyczna. Pieniądze cię zepsuły.

Odwrócił się gwałtownie i wyszedł, trzaskając drzwiami.

Anna została sama w cichej kuchni. Gorzki smak rozlał się w jej wnętrzu. Wiedziała, że to nie koniec. Igor nigdy nie odpuszczał, gdy czegoś chciał. Będzie się obrażał, milczał, grał na poczuciu winy, aż ona się złamie. Ale tym razem postanowiła inaczej. Ból szczęki i zmęczenie ciągłym oszczędzaniem na sobie były silniejsze niż strach przed kłótnią.

Poranek zaczął się nietypowo. Zwykle Igor spał do ostatniej chwili, ale dziś wstał wcześniej. Gdy Anna wyszła na korytarz, z kuchni dochodził zapach świeżej kawy. Na stole czekały kanapki.

– Dzień dobry, Aniu – powiedział łagodnie, nalewając kawę do jej ulubionego kubka. Jakby wczoraj nic się nie wydarzyło. – Jedz, potrzebujesz sił.

Anna spojrzała podejrzliwie. Taka troska zawsze coś oznaczała. Usiadła i napiła się kawy.

Telefon zawibrował. Powiadomienie z banku: wpływ wynagrodzenia. Kwota była nawet wyższa niż oczekiwała. Szybko wygasiła ekran, ale Igor zdążył zauważyć.

– Przyszła wypłata? – zapytał mimochodem. – Świetnie. Słuchaj, chciałem dziś po pracy podjechać na skład budowlany. Na działce u mamy ganek się rozpada. Trzeba kupić deski, impregnat… i jeszcze kilka rzeczy.

– Kup – wzruszyła ramionami Anna. – To działka twojej mamy.

– No właśnie… – westchnął teatralnie. – Mam jakiś problem z aplikacją banku. Nie mogę nic wypłacić. Pożyczysz mi kartę? Wypłacę z dziesięć tysięcy, nie więcej. Wieczorem oddam. Przy okazji zrobię zakupy.

Anna zamarła. W środku zapaliła się czerwona lampka. Igor znał jej PIN.

– Twój bank nie działa? – zapytała spokojnie.

– No mamy różne banki! – odburknął, unikając jej spojrzenia. – Daj kartę, spieszę się.

Anna przez chwilę patrzyła na niego. Wczoraj chodziło o czterdzieści pięć tysięcy dla siostry, dziś „tylko dziesięć”. Nie wierzyła mu. Ale nie miała siły na kolejną kłótnię.

Wyjęła kartę z portfela.

– Proszę. Ale pamiętaj – te pieniądze są na leczenie i rachunki. Żadnych niespodzianek.

– No co ty! – ucieszył się, chwytając kartę. – Wszystko będzie w porządku.

Wyszedł.

Anna oparła się o ścianę. Poczuła zimny strach. Właśnie oddała mu dostęp do wszystkich oszczędności.

W pracy działała automatycznie, obsługując klientów, ale myślami była gdzie indziej.

W przerwie weszła do aplikacji bankowej. Na koncie było sześćdziesiąt dwa tysiące. Na razie nic nie zniknęło.

Przypomniała sobie sytuację sprzed dwóch lat – wtedy też „pożyczył” kartę. Zamiast opon kupił jeszcze drogie felgi. Pieniędzy nigdy nie oddał.

Teraz stawką było jej zdrowie.

Patrzyła na ekran. Palec zawisł nad opcjami.

Decyzja zapadła natychmiast.

Anna weszła w ustawienia karty. Wybrała „Zablokuj kartę”. Jako powód wskazała podejrzenie oszustwa. Potwierdziła.

Status zmienił się na „zablokowana”.