Mamy teraz dwoje nowych dzieci

Olga znieruchomiała przy piecu. Para z gotującej się wody unosiła się, zamglając okno.

Przez mgłę zobaczyła sylwetkę męża niosącego dwa zawiniątka.— Co ty mówisz? — Olga powoli odstawiła filiżankę na stół. — Jakie dzieci? Skąd?

Drzwi gwałtownie się otworzyły. Artem wszedł do kuchni — włosy potargane, kurtka cała w sosnowych igłach.

Na rękach trzymał dwóch chłopców owiniętych w swój stary wełniany koc.

Jeden mocno tulił do piersi zużytego pluszowego królika; drugi zdawał się spać.

— Siedzieli pod dębem, jakby na kogoś czekali — Artem opadł na krzesło, wzrok utkwił w chłopcach.

— Nikogo w pobliżu, tylko ślady dorosłych prowadzące na północ, w stronę bagna.

Olga podeszła bliżej. Jeden z chłopców otworzył oczy — ciemne, przejrzyste. Czoło miał gorące, ale spojrzenie uważne.

— Co ty zrobiłeś, Tioma? — wyszeptała.

Z sypialni dobiegł szelest. W progu stanęła Warenka, ich sześcioletnia córka, przecierając zaspane oczy.

— Mamo? — Zatrzymała się, zauważając obcych. — Kto to?

— To są… — Olga zawahała się.

— To Timofiej i Sawielij — powiedział stanowczo Artem. — Będą z nami mieszkać.

Warenka podeszła, ostrożnie wyciągając szyję, by przyjrzeć się chłopcom.

— Mogę ich przytulić? — spytała, unosząc rękę.

Olga tylko skinęła głową, niezdolna wydobyć z siebie słowa.

Następne dni zlały się w niekończący się ciąg obowiązków.

Chłopcy okazali się młodsi od Warenki — mieli około trzech–czterech lat.

Bali się głośnych dźwięków, odmawiali jedzenia mięsa. Jeden bał się ciemności, drugi chował się za piecem.

— Musimy powiadomić opiekę społeczną — powiedziała Nina Stiepanowna, pielęgniarka, która przyszła zbadać dzieci.

— Może ktoś ich szuka.

— Nikt ich nie szuka — uciął Artem. — Śledziłem ich tropy.

Wiesz, dokąd prowadziły? Na bagno. Rozumiesz?

Nina zacisnęła usta.

— Plotki się rozejdą, Tioma. Po co ci kolejne gęby do wykarmienia? Macie już… — Zerknęła na Olgę.

— Dokończ — głos Olgi był ze stali. — „Macie już” co?

— Nie mieszkacie nad morzem — dokończyła Nina, odwracając wzrok.

Nocą Olga stała przy oknie. Na zewnątrz szczyty sosen kołysały się, szepcząc sobie sekrety.

W pokoju dzieci spała trójka — Warenka tuliła obu chłopców, jakby chciała ich chronić.

— Nie śpisz? — Artem podszedł od tyłu, kładąc dłonie na jej ramionach.

— Wspominam — odrzekła cicho Olga.

Nie powiedziała co. Artem wiedział. Cztery lata temu, gdy wprowadzili się do tego domu na skraju lasu, straciła dziecko — tak szybko, że nawet nie zdążyła się przestraszyć.

Lekarz później powiedział, że to stres związany z przeprowadzką. Więcej ciąż nie było.

— Jeśli ty mogłeś je podnieść z ziemi — Olga zwróciła się do męża — to ja muszę je zatrzymać.

Artem nie odpowiedział. Jego wzrok tkwił gdzieś w stronę lasu, ciemnego i gęstego za oknem.

Tam, pod wielkim dębem, zaczęła się nowa historia ich rodziny.

W ciągu tygodnia chłopcy przestali się chować. Timofiej, ten z królikiem, pokazał Warenki, jak robić babki z piasku.

Sawielij pogłaskał delikatnie psa sąsiada, który przyszedł z ciekawości.

— Są podobni do ciebie — zaśmiał się sąsiad, patrząc na dzieci.

— Zwłaszcza ten, z dołeczkiem w brodzie. Jakby twój własny.

Artem milczał. Wieczorem, po raz pierwszy, usiadł obok chłopców i zaczął opowiadać historię o niedźwiedziu i lisie.

Olga obserwowała zza drzwi — jego głos był spokojny, jak szmer leśnego strumyka.

W domu były teraz troje dzieci. Więcej hałasu, więcej zamieszania i trosk.

Ale też więcej życia — tego życia, które nigdy nie przestaje płynąć, nawet gdy wydaje się, że wszystko się skończyło.

Sześć lat minęło jak jedno tchnienie.

Jesień znów pomalowała las w miedziane i złote barwy.

Dom porósł chmielem pnącym; obok łaźni rósł zielony krzak rokitnika.

Waria stała przy piecu, włosy miała związane w ciasny kok.

W jej wieku potrafiła już ugotować kapuśniak i złożyć pranie w równe stosy.

— Znów się z nas naśmiewają — Timofiej rzucił plecak na ławkę. — Mówią, że nie jesteśmy prawdziwi.

— Uderzyłeś ich? — Waria odwróciła się do młodszego brata.

— Savka tak — uśmiechnął się Timofiej. — A potem siedział pod drzewem aż do wieczora.

Artem wszedł do kuchni, strzepując krople deszczu z kurtki.

Z biegiem lat jego ramiona poszerzyły się, a w brodzie pojawiły się srebrne pasma.

— Sawielij znów się bił? — spytał, nalewając sobie soku owocowego.

— Pobił Sanę Wołkowa — przytaknął Timofiej. — Powiedział, że nie mamy nazwiska.

Artem milczał. Każdego ranka zawoził dzieci starym samochodem pięć kilometrów przez las do szkoły.

Zimą często grzęźli w zaspach, wypychając wspólnie auto i śmiejąc się, gdy wreszcie ruszało.

Wiosną tonęli w błocie; jesienią walczyli z deszczem.

— Szkoła was hartuje — powiedział w końcu. — Jak żelazo w ogniu.

— Mam dość patrzenia, jak on jest hartowany — Olga pojawiła się w progu.

Z biegiem lat stała się szczuplejsza, ale silniejsza — jak leśne pnącze.

— To nie hartowanie, to znęcanie się.

Sawielij wszedł ostatni — usiadł cicho przy stole, splecione dłonie. Kostki palców miał podrapane.

— Już nie będę — powiedział, nie podnosząc wzroku.

— Będziesz — Artem położył mu rękę na głowie. — Jeśli cię skrzywdzą — bronisz się.

Wieczorem Artem zabrał dzieci do lasu. Pod mżawką szli mszystymi ścieżkami, które znał jak własną kieszeń.

— Patrzcie — wskazał przekrój pnia. — Widzicie słoje?

Każdy rok — jeden słój. Na zewnątrz jest kora; chroni. Bez niej drzewo umiera.

— Ja jestem korą? — zapytał Sawielij.

— Wszyscy jesteśmy korą — Artem skinął głową. — I korzeniami też. One są pod ziemią, niewidoczne, ale trzymają wszystko razem.

W domu Olga czesała włosy Warii. Dziewczynka skrzywiła się, gdy grzebień zaczepił o kołtuny.

— Mamo, czy ty ich pokochałaś od razu? — zapytała nagle.

— Kogo? — Olga zastygła.

„Timka i Savka. Kiedy tata ich przywiózł.”

Olga odłożyła grzebień i usiadła naprzeciwko córki. Oczy Varyi, szare jak oczy ojca, miały poważny wyraz.

„Nie,” odpowiedziała szczerze. „Na początku się bałam. Potem—martwiłam się.

Potem zrozumiałam, że zawsze byli nasi. Po prostu urodzili się gdzie indziej.”