Kiedy teściowa postanowiła rządzić w moim mieszkaniu

„Kiedy teściowa postanowiła rządzić w moim mieszkaniu, a nawet w mojej ciąży, ale wyrzuciłam ją za drzwi”Lena stała przy oknie i patrzyła na podwórko, gdzie dzieci bawiły się w piaskownicy. Trzy miesiące temu marzyła o takim spokoju — o chwili, gdy wreszcie wprowadzi się do swojego mieszkania po wieloletnim remoncie.

To zrujnowane lokum w starym domu rodzice kupili jej jeszcze na studiach. Wtedy wydawało się prezentem na osiemnaste urodziny, teraz zaś stało się jedynym ratunkiem przed wynajmem i ciągłymi przeprowadzkami.

— Lenoczka — zawołał Andrzej z korytarza — mama chce z tobą porozmawiać.

Lena przymknęła oczy. Teściowa. Galina Pietrowna. Kobieta, która potrafiła każde spotkanie zamienić w przesłuchanie, a każdą prośbę — w rozkaz.

— Znowu co? — spytała zmęczonym głosem, odwracając się do męża.

Andrzej wyglądał na winnego. Ten wyraz coraz częściej gościł na jego twarzy od czasu, gdy się pobrali. Zwłaszcza, gdy chodziło o jego matkę.

— Chce się do nas wprowadzić — wyrzucił szybko, jakby bał się, że nie zdąży dokończyć.

Lena poczuła, jak wszystko w środku się kurczy. Już widziała Galinę Pietrownę w ich dwupokojowym mieszkaniu, jak przechadza się po pokojach, krytycznie lustrując każdy kąt.

— Andrzej, przecież już o tym rozmawialiśmy. Nie.

— Lenka, poczekaj. Chociaż wysłuchaj. Mówi, że nie poradzimy sobie z gospodarstwem. Że młodzi teraz nic nie potrafią, a ona nas nauczy, jak żyć porządnie.

— Nauczy nas żyć porządnie? — głos Leny podniósł się. — W moim mieszkaniu?

— No chyba nie w moim — próbował zażartować Andrzej, ale gdy zobaczył twarz żony, natychmiast spoważniał. — Lena, proszę. To tylko na chwilę. Odpuści, jeśli się zgodzimy. Wiesz, jaka jest uparta.

Lena wiedziała. Galina Pietrowna należała do kobiet, które osiągały swoje za wszelką cenę. Potrafiła dzwonić dziesięć razy dziennie, pojawiać się bez zapowiedzi, robić awantury na cały blok. Lena miała już dość tej walki.

— Dobrze — powiedziała w końcu. — Ale na miesiąc. Maksymalnie.

Andrzej z ulgą odetchnął i objął żonę.

— Dziękuję, kochanie. Wiedziałem, że mnie zrozumiesz.

Lena nie czuła zrozumienia. Czuła własną porażkę.

Galina Pietrowna wjechała do mieszkania jak generał zajmujący zdobyty teren. Najpierw obeszła pokoje, kręcąc głową i cmokając z dezaprobatą.

— Co to ma być — mamrotała, zaglądając do szaf. — Rzeczy porozkładane byle jak, żadnego porządku. A w kuchni co się dzieje? Garnki brudne, talerze nie na swoim miejscu.Lena zacisnęła zęby. Garnki były czyste, a talerze stały w suszarce dokładnie tam, gdzie powinny.

— Mamo, wszystko jest w porządku — próbował wtrącić się Andrzej.

— Jaki porządek, synku? Popatrz na tę lodówkę. Produkty rzucone byle jak, terminów ważności nikt nie sprawdza. Dobrze, że przyjechałam. Nauczę was żyć.

Galina Pietrowna rozlokowała się w salonie, rozkładając swoje rzeczy tak, jakby zamierzała zostać na długo. Lena zauważyła, że walizka była zdecydowanie spakowana na dłużej niż miesiąc.

— Galino Pietrowno — zaczęła ostrożnie — może omówimy, jak najlepiej zorganizować obowiązki? Ja mam swoje przyzwyczajenia.

Teściowa spojrzała na nią ze zdziwieniem.

— Ty masz przyzwyczajenia? Dziewczyno, ty się jeszcze niczego nie nauczyłaś. Ja w twoim wieku wychowywałam już troje dzieci i prowadziłam dom w idealnym porządku. A ty nawet porządnego bulionu ugotować nie potrafisz.

Lena poczuła, jak policzki jej płoną. Świetnie gotowała, Andrzej zawsze chwalił jej potrawy. Do czasu, aż pojawiła się matka.

— Mamo — ponownie spróbował Andrzej — Lena dobrze gotuje.

— Dobrze dla was, młodych — machnęła ręką Galina Pietrowna. — A ja jestem przyzwyczajona do prawdziwego jedzenia. Dobrze, nauczę. Najważniejsze, żebyś chciała się uczyć.

Lena zrozumiała, że ochoty na naukę nie ma wcale. Za to pojawiła się paląca potrzeba, by ten miesiąc minął jak najszybciej.

Dni zamieniły się w koszmar. Galina Pietrowna wstawała o szóstej rano i od razu zaczynała zaprowadzać porządek. Jej wyobrażenia o porządku zupełnie różniły się od tych Leny. Naczynia musiały stać dokładnie w wyznaczonych miejscach, ręczniki wisieć pod określonym kątem, a w lodówce produkty były ustawione według skomplikowanego systemu, który, jak się zdawało, rozumiała tylko ona sama.

— Lena — mówiła, wchodząc do sypialni bez pukania — wstawaj. Już siódma, a ty wciąż śpisz. Dom sam się nie posprząta.

Lena pracowała do dziewiątej wieczorem i rano chciała pospać choćby do ósmej. Ale teściowa uznawała to za niedopuszczalne.

— W naszej rodzinie kobiety zawsze wstawały wcześnie — wyjaśniała. — Dom musi być gotowy, gdy mężczyzna się budzi.

Andrzej milczał. Wychodził do pracy wcześniej niż reszta i wracał, gdy główne bitwy były już zakończone. Lena próbowała z nim rozmawiać, ale on tylko rozkładał ręce.

— Lenka, wytrzymaj. Wkrótce wyjedzie.

Ale Galina Pietrowna wcale nie zamierzała wyjeżdżać. Wręcz przeciwnie, coraz bardziej czuła się gospodynią domu. Przestawiała meble, zmieniała układ rzeczy, krytykowała każdą potrawę, którą przygotowywała Lena.

— Znowu nie dodałaś soli — mówiła, próbując zupę. — Przecież wczoraj ci pokazywałam. Trzeba uważniej słuchać.

— Dodałam sól dokładnie tak, jak zawsze — odpowiadała cicho Lena.

— Nie dodałaś — ucięła teściowa. — Dobrze, że przyjechałam. Andrzej, powiedz żonie, że trzeba bardziej uważać na rady starszych.

Andrzej kiwał głową i milczał.

Minął miesiąc. Potem minął drugi. Galina Pietrowna nie tylko nie zamierzała się wyprowadzać, ale coraz bardziej umacniała się w roli głowy rodziny. Decydowała, co kupić w sklepie, jak wydawać pieniądze, jakie programy oglądać w telewizji.

— Lena — mówiła, przechwytując pilota — te wasze seriale to kompletna bzdura. Lepiej obejrzymy wiadomości. Trzeba wiedzieć, co dzieje się w kraju.

Lena czuła, jak jej własne życie wymyka się spod kontroli. Nie mogła odpocząć we własnym mieszkaniu, nie mogła normalnie porozmawiać z mężem, nie mogła nawet wybrać, co zjeść na śniadanie.

— Andrzej — powiedziała któregoś wieczoru, gdy teściowa wyszła do sklepu — tak dłużej być nie może. Ona musi wyjechać.

— Lenka, poczekaj. Przecież nam pomaga. W domu jest porządek, gotuje…

— Gotuje tylko to, co jej smakuje. Porządek jest tylko według jej standardów. A ja czuję się obca we własnym mieszkaniu.

Andrzej westchnął.

— Porozmawiam z nią.

Ale rozmowa się nie udała. Za każdym razem, gdy Andrzej zaczynał temat, że mama może jednak powinna wrócić do siebie, Galina Pietrowna zaczynała płakać.

— Synku — mówiła, ocierając łzy — myślałam, że jestem wam potrzebna. Chciałam pomóc. Ale jeśli przeszkadzam… Choć nie rozumiem, czym. Cały dzień pracuję, sprzątam, gotuję. A twoja żona tylko się czepia.

— Mamo, nikt nie mówi, że przeszkadzasz — uspokajał ją Andrzej.

I na tym rozmowa się kończyła. Lena rozumiała, że znalazła się w pułapce. Galina Pietrowna była mistrzynią emocjonalnych manipulacji, a jej syn nie potrafił oprzeć się łzom matki.