„— Jeśli się sprzeciwisz, mój syn wyrzuci cię na ulicę”

„Arina, upiecz jutro na kolację ciasto z kapustą” — oznajmiła Ludmiła Wasiljewna, wchodząc do kuchni i siadając przy stole. „Od dawna nie jadłam porządnego wypieku; ty zawsze gotujesz tylko jakieś dziwne potrawy.”

Arina odwróciła się od patelni, na której właśnie smażyła kotlety na kolację. Jej teściowa siedziała z typowym, nieprzychylnym wyrazem twarzy i poprawiała swój znany bordowy sweter.„Mam alergię na kapustę, Ludmiło Wasiljewno” — odpowiedziała Arina spokojnie, obracając kotleta. „Nie zrobię tego ciasta.”

„Jak to, nie zrobisz?” — głos teściowej zaostrzył się. „Prosiłam cię o to, a ty odmawiasz? Kim ty jesteś, żeby mi się sprzeciwiać? Kiedyś synowe szanowały starszych!”

„Nie chodzi tu o szacunek” — powiedziała Arina, przenosząc patelnię na inny palnik. „Jeśli ugotuję kapustę, dostanę ataku alergii. Zrób to sama, jeśli tak bardzo chcesz.”

„Zrobić sama?” — Ludmiła Wasiljewna zerwała się z krzesła. „Nie jestem twoją służącą! Ty jesteś panią domu, więc gotuj to, co mówię! A twoja alergia to tylko wymówka. Po prostu jesteś zbyt leniwa, żeby się męczyć z ciastem!”

„Leniwa? A co ma lenistwo do tego?” — Arina zwróciła się do teściowej. „Codziennie gotuję, sprzątam, piorę. Ale nie upiekę ciasta z kapustą, bo fizycznie nie mogę!”

„Nie możesz, czy nie chcesz?” — teściowa podeszła bliżej, zmrużyła oczy. „Myślisz, że tylko dlatego, że mój syn cię poślubił, możesz wydawać mi rozkazy? Zobaczymy, kto tu naprawdę rządzi!”

W korytarzu zadźwięczały klucze — Michaił wrócił do domu. Twarz Ludmiły Wasiljewnej natychmiast przybrała cierpiący wyraz.

„Misza, synu” — pobiegła do niego. „Dobrze, że jesteś. Twoja żona stała się całkowicie bezczelna! Prosiłam ją, żeby upiekła ciasto, a ona jest wobec mnie nieuprzejma i odmawia!”

Michaił zdjął kurtkę i rzucił żonie zmęczone spojrzenie; stała spięta przy kuchni.

„Arina, co się dzieje?” — zapytał, wieszając kurtkę w szafie. „Dlaczego odmawiasz swojej matce?”

„Mam alergię na kapustę, Misza” — powiedziała Arina cicho. „Już wyjaśniłam to Ludmile Wasiljewnie.”

„Alergia? Jaką alergię?” — machnął ręką Michaił. „Mamo, nie martw się. Arina upiecze ciasto jutro. Prawda, kochanie?”

Arina milczała, patrząc najpierw na męża, a potem na triumfalnie uśmiechającą się teściową. Serce boleśnie jej zadrżało.

„Nie, nie upiekę go” — powiedziała stanowczo, zdjęła fartuch i wyszła do drzwi. „Możecie zjeść kolację sami.”

Arina poszła do sypialni i zamknęła za sobą drzwi. Za ścianą słychać było przytłumione głosy — Michaił i jego matka jedli spokojnie kolację i rozmawiali o codziennych sprawach.

A ona leżała twarzą w poduszce, a łzy spływały po policzkach.

Za ścianą słychać było nieustanne mruczenie — Michaił opowiadał matce o pracy, a ona kiwała współczująco głową. Jakby nic się nie stało. Jakby jego żona nie wyszła zdenerwowana, tylko po prostu rozpłynęła się w powietrzu.

Rano Arina wstała wcześniej niż zwykle. Ludmiła Wasiljewna wciąż spała — dom był wyjątkowo cichy. Michaił siedział przy kuchennym stole z filiżanką kawy i przeglądał wiadomości w telefonie.

„Misza, muszę z tobą porozmawiać” — usiadła naprzeciwko niego, splatając ręce. „To poważna rozmowa.”

Podniósł wzrok znad ekranu, marszcząc czoło ze zdziwienia.

„O czym?”

„O twojej matce,” wzięła głęboki oddech Arina. „Jestem zmęczona tym ciągłym narzekaniem. Ljoedmila Wasiljewna krytykuje wszystko — jak gotuję, jak sprzątam, co noszę. Mam dość, że muszę jej słuchać w naszym… w naszym domu.”

„Arina, co ty mówisz?” Michaił odłożył telefon. „Mama zachowuje się przecież dobrze. Ma tylko swoje przyzwyczajenia.”

„Przyzwyczajenia?” Głos Ariny stał się ostry. „Nazywasz to przyzwyczajeniem, wydawać rozkazy dorosłym?

Misza, może czas, żeby twojej matce zapewnić mieszkanie na wynajem? Żeby mieszkała osobno? Jesteśmy jeszcze młodzi — potrzebujemy własnej przestrzeni.”

Michaił uderzył filiżanką o spodek.

„Chcesz moją matkę wyrzucić na ulicę?” Jego głos zabrzmiał metalicznie. „Ona poprosiła, żeby mieszkać z nami, a ty chcesz ją wyprosić?”

„Nie mówię tego,” wyciągnęła do niego rękę Arina, ale on cofnął się. „Tylko własne miejsce. Moglibyśmy pomóc w czynszu…”

„Słuchaj, nie podoba mi się to,” Michaił wstał i zaczął szykować się do pracy. „Mama nikomu nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie, ułatwia nam życie — gotuje, pomaga w domu.”

„A kiedy ona gotuje?” Arina również wstała. „Misza, otwórz oczy! Ja pracuję, wracam do domu, gotuję obiad, sprzątam, piorę. A twoja matka tylko krytykuje!”

„Wystarczy,” przerwał jej Michaił, zakładając kurtkę. „Nie chcę tego słyszeć. Mama zostaje z nami. Kropka.”

Drzwi trzasknęły za nim z nieprzyjemnym metalicznym dźwiękiem. Arina została sama w kuchni, wpatrując się w półpełną filiżankę kawy Michaiła.

Gorzkość rozmowy rozlewała się w niej jak zimny napój. Powoli wzięła filiżankę, umyła ją i odstawiła do wyschnięcia.

Arina była rozgniewana tą niesprawiedliwością. Jej teściowa dostała od niej mieszkanie. A potem nalegała, żeby mieszkać z nimi.

I Michaił nie widział w tym nic dziwnego! Arina miała dość życia pod czujnym okiem jego matki.

Pół godziny później do kuchni przyszła Ljoedmila Wasiljewna. Jej włosy były starannie ułożone, szlafrok zapięty do ostatniego guzika. Twarz wyrażała skrajną dezaprobatę.

„No cóż za scenę zrobiłaś,” zaczęła teściowa, nie witając się nawet. „Tak niegrzecznie! Myślałaś, że mój syn cię poprze?”

Arina wlała sobie spokojnie herbatę i starała się nie reagować na prowokację.

„Widzisz?” kontynuowała Ljoedmila Wasiljewna, siadając przy stole. „Mój syn stanął po mojej stronie! To znaczy, że rozumie, kto tu rządzi. A skoro tak jest, musisz mi słuchać!”

Arina postawiła czajnik trochę ostrożniej niż planowała.

„Dzisiaj posprzątasz całe mieszkanie, aż będzie lśnić,” kontynuowała teściowa pouczającym tonem. „Umyj okna, przetrzyj wszystkie podłogi w każdym pokoju, doprowadź łazienkę do błysku. Inaczej będziesz tu chodzić jak dama, ale dom będzie brudny!”

„Dom nie jest brudny,” odpowiedziała cicho Arina.

„Nie brudny?” Głos Ljoedmily Wasiljewnej podniósł się. „Wczoraj widziałam kurz na komodzie w salonie!

A lustro w korytarzu jest umazane! Jeśli się sprzeciwisz, poskarżę się mojemu synowi i powiem mu, że mnie nie słuchasz!”

Coś w Arinie pękło. Jak naciągnięta struna, która nie wytrzymała napięcia. Ostro odwróciła się do teściowej.

„Nie!” Jej głos drżał od napięcia. „Nie zrobię tego! Zbyt długo wam słuchałam! Zgubiłam siebie w tym wszystkim! Gotuję, co każesz, sprzątam, kiedy mówisz, milknę, kiedy krzyczysz! Dosyć!”