Ciąg dalszy opowieści

Michał zawsze myślał o Lidii jak o najpiękniejszym aktywie. Precyzyjnie dobrana, cicha, elegancka. Taka powinna być żona CEO. Kiedy zaszła w ciążę z bliźniakami, postrzegał to jako kolejny sukces biznesowy — zapewnienie sukcesji. Ale fuzja z OmniCorp była ważniejsza. Dziś był wielki dzień.

W sali konferencyjnej, klimatyzowanej, pełnej garniturów, telefon wibrował. „Lidia”. To irytujące. Pętla się zaciskała, OmniCorp się opierał. Michał nie mógł przerwać. Lidia dzwoniła znowu. Przez głowę przemknęła myśl: „Może to to?”. Ale odrzucił ją. Przecież był jeszcze miesiąc. Szybka wiadomość: „Busy. Call back later.”

Lidia nie zadzwoniła znowu.

W tym samym czasie Lidia umierała. Nie w przenośni. Nie ze strachu. Jej organizm poddawał się rzadkiej komplikacji. Woda odpłynęła, a potem ból stał się nieludzki. Leżała w pustym, starym szpitalu na przedmieściach, gdzie została przewieziona po nagłym zasłabnięciu w taksówce — luksusowy kierowca Michała był zajęty wożeniem analityków.

Oświetlenie w korytarzu było neonowe, zimne, migoczące. Nocna zmiana była rzadka. Była zupełnie sama. Dzwoniła do Michała. Nie odbierał. Wiadomość. Zgasła bateria. Telefon upadł na brudne kafelki. Wtedy w windzie pojawił się Wiktor.

Wiktor, człowiek, którego Michał nienawidził z pasją, był w tym szpitalu z powodu chorej matki. Zobaczył Lidię leżącą na podłodze. Jego instynkt rywala zgasł. Został tylko instynkt człowieka. Podbiegł, nie dbając o to, że jej ból i krew niszczą jego drogi garnitur.

— Lidio! Lidio, spójrz na mnie! — krzyczał, szukając personelu.

Lidia otworzyła oczy. W jej spojrzeniu nie było już strachu, tylko rezygnacja. I ulga, że ktoś przy niej jest. — Michał… nie odbierał… — wyszeptała, jej oddech gasł. — Dzieci…

— Obiecuję ci, Lidio. Zaopiekuję się nimi. Będą bezpieczne — Wiktor, trzymając jej dłoń, wypowiedział te słowa ze szczerością, której sam nie rozumiał.

Lidia odeszła, ale jej ostatnie spojrzenie było pełne wdzięczności skierowanej do mężczyzny, którego jej mąż chciał zniszczyć.

Bliźniaki — Leon i Maja — przeżyły.

Kiedy Michał w końcu dotarł do szpitala, po sfinalizowaniu fuzji, sala była pusta. Lidia była w kostnicy. Wiktor siedział na krześle obok inkubatora w sali intensywnej terapii noworodków. Jego garnitur był pognieciony, brudny. W jego ramionach leżał Leon. Maja spała obok.

— Gdzie ona jest? Gdzie jest moja żona?! — ryknął Michał, wchodząc.

Wiktor uniósł głowę. W jego oczach była lodowata wściekłość, ale też głęboki smutek. Nie wstał.

— Ona nie jest już twoją żoną, Michale. Odeszła. Sama. Ponieważ fuzja była ważniejsza.

Michał zamarł. Poczucie winy uderzyło w niego jak pociąg. — To moje dzieci. Daj mi je! — rzucił się do inkubatora.

Wiktor zagrodził mu drogę, nie puszczając Leona. — To są jej dzieci. A ona poprosiła mnie, żebym się nimi zaopiekował. Przysiągłem jej to. Nigdy ci ich nie oddam. Nie po tym, jak pozwoliłeś jej umrzeć samotnie. Będę dla nich lepszym ojcem niż ty kiedykolwiek mógłbyś być.

Finałowy twist był bolesny. Testy DNA potwierdziły pokrewieństwo, ale Wiktor, wykorzystując wszystkie swoje zasoby i znajomości (w tym dokumentację o zaniedbaniach Michała), wygrał walkę o opiekę prawną nad dziećmi, na podstawie ostatniej woli matki i dowodów na emocjonalne porzucenie przez ojca. Michał, miliarder, który kupił OmniCorp, został zupełnie sam w swoim pustym, mahoniowym świecie, a jego wróg wychowywał jego dzieci w domu pełnym miłości, którą on sam dawno zapomniał.