Ciąg dalszy opowieści

Marta stała w kuchni, a jej serce biło jak oszalałe. Słowa Tomasza: „Będziesz gotować także dla rodziny mojej siostry”, wciąż dźwięczały jej w uszach. Patrzyła na ekran laptopa, z którego uśmiechała się jej szwagierka, Ania, razem ze swoim mężem i dziećmi. Wyglądali na zachwyconych tym pomysłem.

— No co tak stoisz? — rzucił Tomasz, opierając się o blat. — Ania ma teraz ciężki okres w pracy, a ty i tak siedzisz w domu z małym. Co to za różnica, czy ugotujesz gar zupy dla trzech osób, czy dla siedmiu? Przecież lubisz gotować.

Marta poczuła, jak ból ustępuje miejsca lodowatemu spokojowi. Rozejrzała się po kuchni — mąka na rękach, garnek z niedokończonym sosem, synek ciągnący ją za spódnicę. Przez lata poświęcała wszystko dla tej rodziny, rezygnując z własnej kariery, by Tomasz mógł rozwijać swoją. A teraz stała się dla niego darmową kucharką na posyłki, którą można rozstawiać po kątach.

— Dla siedmiu osób, mówisz? — zapytała cicho Marta, wycierając ręce w ściereczkę. — No tak. I nie marudź, od jutra zaczynasz. Ania przyjedzie po pracy odebrać pojemniki — odpowiedział Tomasz, dumny, że tak „wspaniale” rozwiązał problem swojej siostry.

Marta nie krzyczała. Nie płakała. Spojrzała mężowi prosto w oczy, zamknęła laptopa jednym gwałtownym ruchem, odcinając radosną twarz szwagierki, i powiedziała: — Masz rację. Skoro to żaden problem, to od jutra jecie razem. Ale beze mnie.

Zanim Tomasz zdążył cokolwiek powiedzieć, Marta wyciągnęła z szuflady teczkę, którą ukrywała od dwóch miesięcy. Rzuciła ją na stół tuż obok misek z pomidorami.

— Co to jest? — żachnął się, ale gdy zobaczył nagłówek, zbladł. To były papiery rozwodowe oraz… oficjalny raport finansowy.

Okazało się, że Marta wcale nie „siedziała bezczynnie w domu”. Od roku po nocach prowadziła własny biznes online — agencję marketingową, która właśnie podpisała kontrakt życia. Zarabiała już dwukrotnie więcej niż on. Mało tego, z dokumentów jasno wynikało, że dom, w którym mieszkali, został kupiony za pieniądze z darowizny od jej rodziców i należy wyłącznie do niej.

— Ponieważ tak bardzo martwisz się o dietę swojej siostry, spakujesz się dzisiaj i przeprowadzisz do niej. Tam będziecie mogli gotować razem — powiedziała Marta głosem, który nie znosił sprzeciwu. — Klucze zostaw na stole. Masz dwie godziny.

Tomasz stał jak sparaliżowany. W jednej chwili stracił darmową kucharkę, luksusowy dom i żonę, której nigdy nie doceniał. Jego rozkazujący ton zniknął bezpowrotnie, zastąpiony przez panikę i wstyd. Marta natomiast wzięła synka na ręce, wyszła do ogrodu i po raz pierwszy od lat poczuła, że w końcu oddycha pełną piersią.