Ciąg dalszy opowieści

Irina stała przy oknie i patrzyła na szare, październikowe chmury. Jej serce było równie ciężkie jak niebo nad miastem. Pożegnanie mamy było najtrudniejszym dniem w jej życiu. Mieszkanie, w którym dorastała, nagle stało się obce i zimne.

Kiedy teściowa, Halina, wmaszerowała z walizką w samym środku stypy, Irina myślała, że to jakiś ponury żart. Ale Halina nie żartowała. Zawsze była kobietą dominującą, ale to zachowanie przekraczało wszelkie granice ludzkiej przyzwoitości.

— Skoro twojej matki już nie ma, to teraz ja jestem tu gospodynią — oświadczyła Halina, rozglądając się po salonie z dezaprobatą. — To mieszkanie jest za duże dla ciebie jednej, a mój syn, a twój mąż, zasługuje na to, by mieć tu swój gabinet.

Goście siedzący przy stole odłożyli widelce. Zapanowała martwa cisza. Mąż Iriny, Marek, spuścił wzrok, unikając konfrontacji z matką.

— Mamo, to mieszkanie należy do Iriny, zapisała je jej matka — wykrztusił w końcu Marek, ale bez większego przekonania.

— Milcz, Marek! — ucięła Halina. — Ona sobie nie poradzi. Widzisz, jaka jest rozbita? Ja tu zaprowadzę porządek.

Halina podeszła do szafy mamy Iriny i zaczęła ją otwierać, jakby już była u siebie. Irina poczuła, jak wzbiera w niej fala gorąca. To nie był już tylko smutek. To była czysta, sprawiedliwa furia.

— Proszę zostawić te rzeczy! — krzyknęła Irina, podchodząc do teściowej.

— Bo co? — zakpiła starsza kobieta. — Wyrzucisz mnie w dniu pogrzebu? Zobaczysz, co powie rodzina…

Wtedy Irina zrobiła coś, czego nikt się po niej nie spodziewał. Podeszła do walizki Haliny, chwyciła ją i z siłą, o którą by się nie podejrzewała, otworzyła drzwi wejściowe i wystawiła bagaż na klatkę schodową.

— Tak, wyrzucę cię — powiedziała Irina głosem zimnym jak lód. — I to właśnie teraz. Jeśli nie wyjdziesz w tej sekundzie, wezwę policję za zakłócanie miru domowego i wtargnięcie. Twoje panowanie skończyło się, zanim się zaczęło.

Halina stała z otwartymi ustami, patrząc na swoją walizkę leżącą na wycieraczce. Spojrzała na syna, licząc na pomoc, ale Marek tym razem wstał i wskazał palcem na drzwi.

— Mama powinna już iść — powiedział cicho.

To był koniec pewnej epoki. Halina wyszła, rzucając przekleństwa pod nosem, a Irina, choć wciąż w żałobie, poczuła dziwny spokój. Wiedziała, że mama byłaby z niej dumna. Oroniła ostatnią łzę, ale tym razem nie z żalu, lecz z ulgi.