Ciąg dalszy opowieści

To był stary, pognieciony papier. A na nim… zdjęcie. Moje zdjęcie sprzed pięciu lat. Ale to nie był zwykły portret. To był kadr z monitoringu, który nigdy nie ujrzał światła dziennego. Zdjęcie zrobione w miejscu i czasie, o którym miałam nadzieję zapomnieć na zawsze. W miejscu kradzieży, za którą odsiedziałam wyrok.

Ale na tym zdjęciu był ktoś jeszcze. Ktoś, kogo tożsamość policja zawsze ignorowała. Ktoś, kto uciekł, a ja, głupia i przestraszona, wzięłam całą winę na siebie. To był mój brat, Michał.

Poczułam, jak cały świat wali mi się na głowę. Jak ona mogła to mieć? Skąd znała prawdę? Chwyciłam ją za ramię, zapominając o bólu na nadgarstku.

— Skąd to masz?! Czego chcesz?! — wykrztusiłam, a mój głos drżał.

Starsza pani puściła moją rękę, a na jej twarzy pojawił się szyderczy uśmiech.

— Twoja tajemnica nie jest już bezpieczna. Twojemu bratu powiodło się, żyje jak król za twoje milczenie. Ale ja nie jestem taka łatwa do kupienia.

Słowa te uderzyły we mnie z siłą pociągu. Michał. Mój brat, dla którego poświęciłam lata mojego życia, teraz… bawił się w bogacza, zapominając o mnie. A ta kobieta…

— Czego chcesz? — powtórzyła, tym razem ciszej, a w jej głosie brzmiała groźba.

— Twojego brata. Albo jego pieniędzy.

W tym momencie autobus zatrzymał się na moim przystanku. Drzwi otworzyły się, a ja, przerażona i wstrząśnięta, wysiadłam. Wiedziałam, że to nie jest koniec. Że moja przeszłość, której tak bardzo chciałam uciec, wciąż mnie goni. I że tym razem nie wyjdę z tego tak łatwo.