Ciąg dalszy opowieści
Oksana mocno ścisnęła telefon, starając się mówić spokojnie. Jej świat, tak starannie budowany przez ostatnie pięć lat, właśnie zaczął pękać jak cienka warstwa lodu.
— Czy jest pani absolutnie pewna, że nie doszło do pomyłki? — powtórzyła do pielęgniarki, ignorując Pawła, który wciąż klęczał na środku poczekalni, przyciągając spojrzenia wszystkich pacjentów.
— Przykro mi, proszę pani, ale wyniki testów genetycznych są jednoznaczne — odparła kobieta, patrząc z litością na tę dramatyczną scenę. — Pan Paweł jest zarejestrowany jako jedyny pasujący dawca szpiku dla pacjenta z sali 304. To rzadki zbieg okoliczności, że znaleźli się państwo w tym samym szpitalu, w tym samym czasie.
Oksana poczuła, jak kręci jej się w głowie. Przyjechała do tego specjalistycznego ośrodka, bo Antoś chorował. Nie wiedziała, że Paweł też tu będzie. Nie wiedziała, że jej były mąż, który zdradził ją w najgorszy możliwy sposób, stanie się jedyną nadzieją na ratunek dla ich syna.
Paweł podniósł się z kolan. Jego oczy były pełne łez. — Oksana… on ma moje oczy. Dlaczego mi nie powiedziałaś? Dlaczego uciekłaś? — wychrypiał.
— Chciałeś zapytać, dlaczego uciekłam, gdy byłeś w łóżku z Anetą? — syknęła, a ból sprzed lat powrócił z potworną siłą. — Nie miałeś prawa o nim wiedzieć. Straciłeś to prawo tamtego dnia.
— Aneta nie żyje, Oksana — przerwał jej cicho. — Zginęła w wypadku trzy miesiące po tym, jak zniknęłaś. Zostałem z niczym. Szukałem cię wszędzie. Wynająłem detektywów, pytałem znajomych… Myślałem, że cię skrzywdziłem tak bardzo, że nigdy mi nie wybaczysz, ale nie wiedziałem, że mamy syna.
Oksana poczuła, jak nienawiść walczy w niej z matczynym instynktem. Jej syn umierał, a człowiek, którego nienawidziła najbardziej na świecie, trzymał w rękach klucz do jego życia.
— Uratuję go — powiedział Paweł, robiąc krok w jej stronę. — Oddam mu wszystko. Szpik, krew, serce, jeśli będzie trzeba. Ale pod jednym warunkiem.
Oksana zamarła. Spodziewała się, że będzie chciał wspólnego życia, wybaczenia, powrotu do przeszłości. Ale to, co usłyszała, zwaliło ją z nóg.
— Po operacji zniknę na zawsze. Nie będę dochodził praw rodzicielskich. Pozwolę ci żyć tak, jak żyłaś. Ale musisz mi powiedzieć jedną rzecz… — zawahał się. — Czy przez te pięć lat, choć przez jedną chwilę, tęskniłaś za mną?
Oksana spojrzała na małego Antosia, który przyglądał się im zza szyby sali chorych, trzymając w rączce ulubionego pluszaka. Potem spojrzała w oczy Pawła — te same oczy, które codziennie widziała u swojego dziecka.
— Tęskniłam za człowiekiem, za którego wyszłam za mąż — odpowiedziała zimno. — Ale ten człowiek umarł tamtego wtorku w naszej sypialni. Teraz jesteś tylko genetycznym dopasowaniem. Idź i uratuj mojego syna. To jedyne, co możesz jeszcze zrobić dobrze.
Paweł skinął głową, odwrócił się i poszedł za pielęgniarką. Wiedział, że wygrał życie syna, ale na zawsze stracił jedyną kobietę, którą kochał. Oksana usiadła na twardym krześle w korytarzu, zakryła twarz dłońmi i po raz pierwszy od pięciu lat pozwoliła sobie na głośny sznur. To nie był koniec ich historii — to był bolesny, nowy początek.