Ciąg dalszy opowieści

Marek nie wyglądał na pokonanego. Zamiast płaczu czy wstydu, na jego twarzy pojawił się chłodny, cyniczny uśmiech, którego nie znałam przez 10 lat naszego małżeństwa.

— Myślisz, że jesteś taka mądra, Aniu? — wycedził przez zęby. — Sprawdź saldo na koncie oszczędnościowym. Tym wspólnym, o którym „zapomniałaś”.

Moje serce zaczęło bić jak oszalałe. Drżącymi rękami zalogowałam się do aplikacji bankowej. Konto, na którym odkładaliśmy na nasz wymarzony dom, było puste. Zero. Null. 200 tysięcy złotych wyparowało.

— Co ty zrobiłeś? — wykrztusiłam, czując, że brakuje mi tlenu.

— Zainwestowałem. W moją przyszłość. Z tobą czy bez ciebie, ja i tak wygrywam. A te bilety, o których słyszałaś? Są dla twojej młodszej siostry. Tak, Aniu, Magda docenia „odkrywanie siebie” znacznie bardziej niż ty.

To był cios, po którym nie da się podnieść. Moja własna siostra i mąż, którego utrzymywałam, planowali ucieczkę za moje ciężko zarobione pieniądze. Marek wyszedł, trzaskając drzwiami, zostawiając mnie w pustym mieszkaniu z zablokowanymi kartami, które teraz nie miały już znaczenia, bo i tak nie było na nich ani grosza.

Jednak Marek popełnił jeden błąd. Zapomniał, że mieszkanie, w którym mieszkaliśmy, należało do mojej matki i było przepisane wyłącznie na mnie w formie darowizny.

Finał: Zamiast płakać, zadzwoniłam do prawnika i ślusarza. Trzy godziny później wszystkie zamki zostały wymienione, a walizki Marka wylądowały na śmietniku. Ale najsłodsza zemsta przyszła rano. Marek nie „zainwestował” pieniędzy. On przelał je na konto Magdy, myśląc, że jest bezpieczne. Nie wiedział jednak, że Magda od dawna ma ogromne długi u komornika, o których nikomu nie mówiła.

Gdy tylko pieniądze wpłynęły na jej konto, zostały natychmiast zajęte na poczet jej starych zobowiązań. 

Marek został bez żony, bez kochanki i bez grosza przy duszy. Karmnik nie tylko został zamknięty — on po prostu przestał istnieć.