Ciąg dalszy opowieści

Pielęgniarka Anna stała na korytarzu, a jej serce waliło jak oszalałe. Słowa doktora Adamskiego wciąż brzmiały jej w uszach: „Rzuć ją na korytarzu, i tak nie przeżyje!”. Lekarz odwrócił się na pięcie i poszedł do swojego gabinetu, trzaskając drzwiami. Dla niego ta dziewczyna była już tylko statystyką, kolejnym beznadziejnym przypadkiem, na który szkoda było marnować czas i drogie leki podczas nocnego, wycieńczającego dyżuru.

Ale Anna nie mogła tak po prostu odejść. Spojrzała na bladą, nieprzytomną dziewczynę leżącą na noszach. Była młoda, mogła mieć najwyżej dwadzieścia lat. Jej oddech był ledwo wyczuwalny.

„Nie na moim dyżurze” – pomyślała Anna. Ryzykując własną karierą i łamiąc bezpośredni rozkaz ordynatora, potajemnie przewiozła dziewczynę do małej, bocznej sali zabiegowej, która tej nocy była pusta. Przez następne cztery godziny, ukradkiem, podłączając kroplówki i podając leki z własnych zapasów oddziału, Anna walczyła o jej życie. Nad ranem stał się cud – stan dziewczyny się ustabilizował, a na jej policzki zaczął wracać blady róż.

O godzinie 8:00 rano rozpoczęła się główna odprawa. Doktor Adamski, z kubkiem kawy w ręku, wszedł do sali konferencyjnej, gdzie siedział już dyrektor szpitala oraz zaproszony gość – główny sponsor nowej kliniki kardiochirurgii, potężny biznesmen, który miał podpisać kontrakt na miliony złotych.

Doktor Adamski, chcąc przypodobać się inwestorowi, zaczął dumnie opowiadać o „wybitnych standardach i empatii”, jakie panują w jego placówce. W tym momencie drzwi sali otworzyły się i weszła Anna, a tuż za nią… na wózku inwalidzkim wjechała ta sama dziewczyna, którą lekarz kazał porzucić na korytarzu.

Biznesmen nagle zbladł, upuścił długopis i zerwał się z krzesła. Z oczami pełnymi łez podbiegł do wózka i mocno przytulił dziewczynę. – Córeczko! Przepłakałem całą noc, powiedziano mi, że miałaś wypadek i nie było dla ciebie ratunku! – szlochał mężczyzna.

Okazało się, że dziewczyna straciła dokumenty podczas wypadku, dlatego trafiła do szpitala jako NN. Była jedyną córką człowieka, od którego zależała przyszłość całej placówki.

Doktor Adamski zamarł. Kolory uciekały mu z twarzy, a kubek z kawą zaczął drżeć w jego dłoni. Był wściekły i przerażony jednocześnie. Wiedział, że Anna go wydała.

– Co to ma znaczyć?! – oburzył się Adamski, próbując ratować sytuację i desperacko udając bohatera. – Jakim prawem pacjentka opuściła salę? Przecież to ja… ja osobiście walczyłem o jej życie całą noc! Pielęgniarko Anno, co to za samowolka?!

Wtedy dziewczyna spojrzała prosto w oczy doktora i powiedziała głośno, przy wszystkich: – Może i byłam nieprzytomna, panie doktorze… Ale doskonale pamiętam pana głos. To pan powiedział, żeby rzucić mnie na korytarzu, bo i tak nie przeżyję. Żyję tylko dzięki tej pielęgniarce.

W sali zapadła grobowa cisza. Dyrektor szpitala wstał, spojrzał na Adamskiego z pogardą i powiedział krótko: – Jesteś zwolniony, Adamski. I dopilnuję, żebyś już nigdy nie założył lekarskiego fartucha.