Ciąg dalszy opowieści

— Co mama tutaj robi? I skąd mama ma klucze? — wykrztusiłam w końcu, a mój głos drżał z wściekłości i bezsilności.

Halina westchnęła ciężko, jakby to ona była tutaj ofiarą. — No jak to skąd? Od syna. Tomek mi dał. I nie patrz tak na mnie, Swietłana. Przecież musimy sobie pomagać. Od dzisiaj mieszkam z wami. Sprzedałam swoje mieszkanie.

W tym momencie poczułam, jak cały mój świat, który budowałam przez lata, zaczyna się walić. Moja prywatna przestrzeń, mój azyl — wszystko zostało naruszone. Sprzedała mieszkanie? Bez jednego słowa do mnie? Tomek, mój mąż, zrobił coś takiego za moimi plecami?!

Wyciągnęłam telefon, by natychmiast do niego zadzwonić. Ręce mi się trzęsły tak bardzo, że ledwo mogłam wybrać numer. Nie odbierał. Jeden sygnał, drugi, trzeci… poczta głosowa.

— Nie trać czasu, jest teraz zajęty u notariusza — powiedziała Halina z jadowitym uśmieszkiem, rozkładając kolejną partię swoich rzeczy na moim ulubionym stole. — Zresztą, to i tak jego mieszkanie, prawda? Ma prawo decydować, kto tu mieszka.

To był cios poniżej pasa. Mieszkanie formalnie należało do Tomka, dostał je w spadku po dziadku jeszcze przed naszym ślubem. Ale to ja przez ostatnie pięć lat ładowałam w nie każdą zarobioną złotówkę. To ja spłaciłam gigantyczny remont, to ja wybierałam każdy mebel, dbałam o ten lśniący blat stołu, przy którym teraz stała ta kobieta.

Nagle w drzwiach wejściowych przekręcił się klucz. Do środka wszedł Tomek. Wyglądał na zmęczonego, ale gdy zobaczył moją twarz, od razu zbladł.

— Swieta, kochanie… ja wszystko wyjaśnię — zaczął pospiesznie, zamykając za sobą drzwi.

— Wyjaśnisz? — wyparowałam, a łzy napłynęły mi do oczu. — Twoja matka wprowadza się do naszego dwupokojowego mieszkania, a ja dowiaduję się o tym jako ostatnia?! Jak mogłeś mi to zrobić?!

Tomek spojrzał na matkę, potem na mnie, i wziął głęboki oddech. To, co powiedział sekundę później, było całkowitym zaskoczeniem.

— Swieta… mama nie wprowadza się do nas. Mama się stąd wyprowadza. To znaczy… my się wyprowadzamy. Wszystkie trzy.

Zapanowała absolutna cisza. Spojrzałam na niego, nic nie rozumiejąc. Halina również zamarła z bluzką w dłoniach.

— O czym ty mówisz, Tomek? — zapytała ostro jego matka.

Mąż wyciągnął z teczki plik dokumentów i położył je na stole, tuż obok walizki Haliny. — Mamo, wiem, co zrobiłaś. 

Wiem o długach karcianych, które narobiłaś na boku, i wiem, że uciekasz przed wierzycielami. Myślałaś, że schowasz się u nas, a swoje mieszkanie przepisałaś potajemnie na swojego nowego „przyjaciela”. Ale spóźniłaś się.

Tomek odwrócił się do mnie, a w jego oczach zobaczyłam gigantyczną ulgę. — Swieta, dzisiaj rano sfinalizowałem sprzedaż tego mieszkania. Kupiliśmy ten dom pod miastem, o którym tak marzyłaś. Dokumenty są już podpisane. Pieniądze z tego mieszkania poszły na tamto, a reszta jest na twoim koncie. A mama… mama dzisiaj kluczy nie dostanie.

Halina zaszokowana upuściła ubrania na podłogę. Jej plan idealnego, darmowego życia kosztem młodego małżeństwa legł w gruzach w jedną sekundę. Została z walizkami na środku mieszkania, które od jutra należało już do zupełnie obcych ludzi.

Tomek podszedł do mnie, mocno mnie przytulił i szepnął do ucha: — Pakuj się, kochanie. Jedziemy do naszego prawdziwego, nowego domu. Tylko we dwoje.