Ciąg dalszy opowieści

Lera stała na klatce schodowej, ciężko oddychając. Adrenalina wciąż krążyła w jej żyłach. Miała dość bycia tą „złą synową”, która nigdy nie jest wystarczająco dobra. Ale jej dłoń zastygła na poręczy, gdy przez cienkie, stare drzwi mieszkania pani Grażyny dobiegł ją dźwięk wybieranego numeru, a potem głos teściowej.

— Marek? — powiedziała Grażyna, a jej głos nie był już zimny. Był pełen paniki. — Ona tu była. Wykrzyczała mi to w twarz. Zakazała mi przychodzić. Marek, musimy jej powiedzieć, zanim ona sama znajdzie te papiery w naszej sypialni. Dłużej tego nie ukryjemy.

Lera poczuła, jak nogi uginają się pod nią. Marek? Jej mąż? O czym oni mówią? Jakie papiery?

Zamiast odejść, Lera wyciągnęła zapasowy klucz, który wciąż miała w torebce. Cicho, niemal bezszelestnie, uchyliła drzwi. Grażyna stała w kuchni tyłem do wejścia, trzymając przy uchu telefon. Na stole leżała otwarta, szara koperta.

— Jeśli ona dowie się, że ten dom wcale nie należy do nas, a ty zaciągnąłeś kredyt pod zastaw jej mieszkania, to nas zniszczy — szlochała Grażyna. — Marek, ona myśli, że jesteś idealny. Jeśli dowie się o długu i o tym, że ja o wszystkim wiedziałam…

Lera poczuła, jakby ktoś uderzył ją w brzuch. Mieszkanie, które dostała w spadku po babci, jej jedyne zabezpieczenie, zostało wykorzystane przez męża i teściową bez jej wiedzy. Cała ta niechęć Grażyny, to odpychanie jej — to nie była nienawiść. To był strach. Strach, że Lera zauważy nerwowość, że zacznie zadawać pytania, że przejrzy ich grę.

Weszła do kuchni powolnym krokiem. Grażyna odwróciła się i upuściła telefon. Aparat huknął o podłogę, ale głos Marka wciąż dobiegał z głośnika: „Mamo? Mamo, co się dzieje?!”.

— Więc to dlatego nie chciałaś mnie tu widzieć? — zapytała Lera nienaturalnie spokojnym głosem. — Bo każdy mój krok w tym domu przypominał ci o tym, jak bardzo mnie okradliście?

Grażyna zbladła, osunęła się na krzesło i zakryła twarz dłońmi. Nie było już wyniosłej pani domu. Była tylko przerażona kobieta, która wraz z synem zbudowała domek z kart, który właśnie runął.

— Lera, to nie tak… Marek chciał dobrze, chciał rozkręcić firmę… — zaczęła bełkotać.

— Wynoś się — szepnęła Lera.

— Ale to moje mieszkanie…

— Już nie — ucięła Lera, biorąc dokumenty ze stołu. — Skoro postawiliście wszystko na jedną kartę, to właśnie przegraliście. Masz godzinę, żeby się spakować. Ja idę do prawnika, a Marek… mąż to już tylko słowo z przeszłości.

Lera wyszła, nie oglądając się za siebie. Nie było łez. Była tylko lodowata pewność, że od dzisiaj nikt nigdy więcej nie wykorzysta jej dobroci. Zamknęła drzwi do swojej przeszłości, a dźwięk zamka brzmiał jak wyrok.