Ciąg dalszy opowieści

Nadieżda stała na ciemnej klatce schodowej, czując, jak zimny pot oblewa jej plecy. Na ekranie telefonu Magdy widniało zdjęcie dokumentu aktu własności mieszkania jej rodziców oraz… podpis jej syna, Tomka. Podpis, który wyglądał na sfałszowany. Obok leżało zdjęcie spakowanych walizek wewnątrz mieszkania staruszków.

— Co wy zrobiliście? — szepnęła Nadieżda, a torba z zakupami wypadła jej z rąk, rozsypując jabłka po betonowych stopniach. — Gdzie są moi rodzice?!

Magda schowała telefon do kieszeni żółtej kurtki i zrobiła krok do przodu, naruszając przestrzeń osobistą kobiety. — Twoi rodzice są tam, gdzie ich miejsce. W prywatnym domu opieki pod miastem. Podpisali wszystko dobrowolnie, Nadieżda. Tomek już zajął się formalnościami. Sprzedajemy to mieszkanie, żeby spłacić nasze długi i kupić dom. Albo oddasz mi klucze teraz, żebyśmy mogły dokończyć pakowanie reszty rzeczy, albo wezwę policję i oskarżę cię o nękanie.

Nadieżda poczuła, jak krew pulsuje jej w skroniach. Jej własny syn, jej jedyne dziecko, dla którego poświęciła wszystko, oddał dziadków do przytułku i ukradł ich jedyny majątek. Zdrada bolała tak mocno, że przez chwilę nie mogła złapać tchu. Magda wyciągnęła rękę, żądając kluczy.

Wtedy w Nadieździe coś pękło. Strach zniknął, ustępując miejsca lodowatej, matczynej determinacji. Zamiast kluczy, wyciągnęła z torebki swój własny telefon.

— Wzywaj policję, Magda — powiedziała Nadieżda, a jej głos przestał drżeć. — Śmiało. Ale zanim przyjadą, pozwól, że coś ci powiem. Jako główna księgowa w centrum medycznym, to ja zarządzam finansami i systemem ubezpieczeń. Trzy godziny temu wykryłam gigantyczne oszustwo finansowe na kontach naszej placówki. Faktury były wystawiane na firmę transportową mojego syna.

Magda nagle zbladła, a jej pewność siebie wyparowała w ułamku sekundy.

— Tak, Magda. Tomek nie tylko sfałszował podpis dziadków. On okradał moją klinikę. Przyszłam tu, żeby z nim porozmawiać i dać mu szansę na oddanie pieniędzy, zanim zgłoszę to do prokuratury. Ale teraz… — Nadieżda spojrzała prosto w przerażone oczy synowej. — Teraz sama wybieram numer do komendanta. Wasz plan na luksusowe życie właśnie się skończył.

Nadieżda odwróciła się na pięcie i zaczęła schodzić po schodach, ignorując histeryczne krzyki synowej, która nagle zaczęła błagać o wybaczenie. Matka wiedziała jedno: uratuje rodziców, a syn i synowa dostaną dokładnie to, na co zasłużyli.