Ciąg dalszy opowieści

Tomek spojrzał na mnie z dziwnym, triumfalnym wzrokiem i powiedział: — Werka, usiądź. Bo to nie jest mieszkanie twojego brata. I szczerze mówiąc… to już nie jest nawet nasze mieszkanie.

W pokoju zapadła grobowa cisza. Słyszałam tylko tykanie zegara i własny, przyspieszony oddech. Spojrzałam na białą kopertę leżącą na stole. Moje dłonie drżały, gdy po nią sięgałam. W środku znajdował się oficjalny dokument notarialny oraz akt własności.

Kiedy zaczęłam czytać, krew odpłynęła mi z twarzy.

Okazało się, że rok temu, kiedy braliśmy kredyt na wykończenie tego wnętrza, Tomek potajemnie przepisał swoją połowę mieszkania na… swoją matkę. Co więcej, w dokumentach widniał zapis o darowiźnie, na którą — jak wynikało z podrobionego podpisu na pełnomocnictwie — rzekomo wyraziłam zgodę. Moja teściowa była teraz prawną współwłaścicielką naszego gniazdka.

— Mamusia pomogła nam wtedy spłacić tamten zaległy dług, pamiętasz? — powiedział Tomek, nawet nie kryjąc dumy. — To był warunek. Mieszkanie jest w połowie jej. A skoro Kinga idzie na studia, to jako współwłaścicielka ma prawo zameldować tu swoją córkę. I nic z tym nie zrobisz.

Teściowa siedziała przy stole, bębniąc palcami o blat, z satysfakcją obserwując moje łzy. — Trzeba było być milszą, synowa — syknęła cicho. — Teraz albo nauczysz się żyć z moją córką pod jednym dachem i słuchać moich rad, albo droga wolna. Możesz się pakować. Tylko pamiętaj, że kredyt wciąż jest na was dwoje.

W tym momencie poczułam, jak narasta we mnie lodowaty spokój. Strach i panika minęły, ustępując miejsca czystej, zimnej determinacji. Spojrzałam na męża — człowieka, któremu ufałam bezgranicznie, a który okazał się zwykłym oszustem sterowanym przez mamusię.

— Masz rację, Tomku — powiedziałam cicho, wycierając łzy. — Nic z tym nie zrobię. Ale mój ojciec, który jest szefem wydziału ksiąg wieczystych i ma najlepszych prawników od fałszerstw w tym kraju, zrobi.

Uśmiech momentalnie zszedł z twarzy teściowej, a Tomek nagle pobladł. Wyciągnęłam telefon, włączyłam dyktafon, który od minuty nagrywał całą ich rozmowę i przyznanie się do spisku, po czym dodałam: — Kinga rzeczywiście może tu zamieszkać. Ale wy dwaj spędzicie najbliższe lata w zupełnie innym, znacznie ciaśniejszym miejscu. Pakujcie się. Oboje.