Ciąg dalszy opowieści

Słowa Danila zawisły w powietrzu jak wyrok. Jego matka, Tamara Pietrowna, stała w przedpokoju z dumnie uniesioną głową, nawet nie patrząc w moją stronę. Mały chłopiec, Igor, tulił do siebie pluszowego misia, patrząc na mnie wielkimi, wystraszonymi oczami. Był niesamowicie podobny do mojego męża. Ten sam kształt nosa, te same ciemne oczy. Nie było wątpliwości — to była krew z krwi Danila.

— Albo się z tym pogodzisz, albo pakuj swoje rzeczy i wracaj do matki — dokończył zimno Danil, puszczając moje ramię. — To mieszkanie zostało kupione za pieniądze ze sprzedaży domu mojej mamy. Ona ma prawo tu mieszkać. A Igor… Igor to mój syn. Matka go porzuciła, a ja nie oddam go do domu dziecka.

— Trzy lata… — szepnęłam, a łzy paliły moje policzki. — Okłamywałeś mnie przez trzy lata? Dlaczego mi nie powiedziałeś?

— Bo byś za mnie nie wyszła — wtrąciła się ostro Tamara Pietrowna, wchodząc do pokoju i stawiając torby na podłodze. — Żadna młoda dziewczyna nie chce faceta z „bagażem”. A teraz jesteś jego żoną. Masz obowiązki. Trzeba ugotować obiad, chłopiec jest głodny po podróży.

Przez następne dwa tygodnie moje życie zamieniło się w piekło. Stałam się sprzątaczką i kucharką we własnym domu. Tamara Pietrowna krytykowała każdy mój krok, a Danil całkowicie się zmienił. Stał się opryskliwy, chłodny i wymagał ode mnie absolutnego posłuszeństwa. Najbardziej bolało mnie jednak to, że mały Igor stał się narzędziem w ich rękach — mąż ciągle powtarzał, że nie mam serca, bo nie potrafię pokochać jego dziecka.

Czułam, że wariuję. Jednak pewnego dnia, gdy Danil był w pracy, a jego matka wyszła z Igorem na plac zabaw, postanowiłam poszukać dokumentów chłopca. Chciałam dowiedzieć się, kim była jego matka i dlaczego naprawdę zniknęła.

Przesukałam szafę Danila. Na samym dnie, pod stosem ubrań, znalazłam zamkniętą na kluczyk kasetkę. Znałam męża na tyle dobrze, by wiedzieć, gdzie chowa zapasowy klucz — był w starej uszkodzonej latarce w szufladzie biurka.

Kiedy otworzyłam kasetkę, moje serce zaczęło bić jak szalone. Znalazłam tam akt urodzenia Igora. Moje oczy natychmiast zjechały na rubrykę „Matka”.

I w tym momencie czas się zatrzymał.

W rubryce „Matka” nie widniało nazwisko żadnej obcej kobiety. Widniało tam imię i nazwisko… rodzonej, starszej siostry Danila, która rzekomo zginęła w wypadku samochodowym cztery lata temu.

Nagle wszystko ułożyło się w logiczną, choć przerażającą całość. Igor nie był synem Danila. Był jego siostrzeńcem. Ale dlaczego Danil skłamał? Dlaczego udawał jego ojca?

Przeglądając dokumenty głębiej, znalazłam testament siostry Danila oraz dokumenty ubezpieczeniowe. Siostra przepisała ogromny fundusz powierniczy — miliony euro — na swojego syna Igora. Warunek był jeden: pieniędzmi do osiemnastych urodzin chłopca mógł zarządzać wyłącznie jego prawny opiekun, ale tylko wtedy, gdy chłopak wychowywał się w pełnej, legalnej rodzinie z ojcem i matką. Jeśli opiekun byłby samotny, pieniądze trafiały na konto fundacji charytatywnej do czasu pełnoletności dziecka.

Danil i jego matka uknuli plan. Potrzebowali „oficjalnej żony” i „pełnej rodziny”, aby uzyskać dostęp do milionów osieroconego dziecka. Użyli mnie jako żywej dekoracji do swojego planu, a Danil skłamał o swoim „nieślubnym synu”, żeby wzbudzić we mnie poczucie winy i zmusić do zajmowania się dzieckiem.

W tym samym momencie usłyszałam zgrzyt klucza w zamku wchodowym. Tamara Pietrowna i Igor wrócili ze spaceru.

Moje dłonie drżały, ale strach nagle zniknął. Zastąpił go zimny, czysty gniew. Szybko wyciągnęłam telefon, zrobiłam zdjęcia wszystkich dokumentów i schowałam wszystko z powrotem do kasetki.

Wieczorem, gdy Danil wrócił z pracy i usiadł do kolacji, patrząc na mnie z góry jak zwykle, spokojnie usiadłam naprzeciwko niego.

— Co tak patrzysz? Gdzie herbata? — fuknął.

Wyciągnęłam telefon, włączyłam zdjęcie aktu urodzenia oraz testamentu i położyłam ekranem do góry na stole. Twarz Danila w ułamku sekundy stała się blada jak ściana. Tamara Pietrowna, która właśnie wchodziła do kuchni, spojrzała na syna i upuściła talerz, który z hukiem rozbił się na kafelkach.

— Jutro rano składasz pozew o rozwód z twojej winy. Mieszkanie zostaje moje, a ja nie powiem prawnikom fundacji waszej zmarłej siostry ani słowa o waszym oszustwie — powiedziałam cichym, lodowatym głosem. — Albo zrobisz to, co mówię, albo oboje z matką spędzicie najbliższe lata w więzieniu za wyłudzenie i oszustwo finansowe. A Igor trafi pod opiekę państwa, na co tak bardzo nie chcieliście pozwolić.

Danil patrzył na mnie z przerażeniem. W tym momencie zrozumiałam, że potwór, którego się bałam, był tylko nędznym, chciwym tchórzem. Spakowałam jedną walizkę i wyszłam do hotelu, wiedząc, że wygrałam tę walkę. Nigdy więcej nie pozwoliłam nikomu sobą manipulować.