Ciąg dalszy opowieści

Igor spojrzał na ekran telefonu żony, ale nic z tego nie zrozumiał. Widniało tam tylko jedno zdanie od nieznanego numeru: „Wszystko poszło zgodnie z planem, dokumenty zostały aktywowane”.

— Co to za bzdury? — parsknął, choć w jego głosie pojawiła się pierwsza nuta niepokoju. — Chcesz mnie nastraszyć? Moja matka jest jedyną właścicielką mieszkania, a siostra ma kasę na bezpiecznym koncie zagranicznym. Nic nie możesz zrobić!

Irina spokojnie usiadła przy stole, nalała sobie herbaty i spojrzała na męża z góry, choć jeszcze minutę temu płakała.

— Igor, pamiętasz, jak rok temu prosiłeś mnie o podpisanie pełnomocnictwa notarialnego do zarządzania moją częścią firmy mojego ojca? Myślałeś, że jestem ślepa. Wiedziałam, że mnie zdradzasz z tą swoją asystentką. Wiedziałam o każdym waszym wspólnym wyjeździe w weekendy, rzekomo „służbowym”.

Igor zbladł. Jego pewność siebie zaczęła topnieć w oczach.

— I co z tego? Firma była twoja, nie moja! — wykrztusił.

— Tak, ale zamiast tamtego pełnomocnictwa, podsunęłam ci do podpisu zupełnie inne papiery, kiedy byłeś pijany po swoich imieninach. Dokumenty, w których brałeś na siebie pełną odpowiedzialność finansową jako poręczyciel ogromnego kredytu inwestycyjnego, który rzekomo brałam na rozwój biznesu. Kredyt ten został zabezpieczony… tak, dokładnie, solidarnie przez ciebie i każdego, kto przejmie Twój majątek w drodze darowizny, jeśli ty będziesz niewypłacalny. Klauzula o „świadomym uszczuplaniu majątku przed egzekucją”.

W tym momencie telefon Igora zaczął dzwonić jak szalony. To była jego matka. Igor odebrał drżącą ręką, włączając tryb głośnomówiący.

— Igor! Co ty zrobiłeś?! — w słuchawce rozległ się histeryczny krzyk starszej kobiety. — Byli tu komornicy z policją! Mówią, że mieszkanie, które mi zapisałeś, jest natychmiastowo zajęte na poczet wielomilionowego długu! Mało tego, zablokowali moje konto emerytalne jako współodpowiedzialnej za ukrywanie majątku dłużnika! Co się dzieje?!

Igor nie zdążył odpowiedzieć, bo na ekranie pojawiło się drugie połączenie — od jego siostry. Przerażona dziewczyna pisała na czacie, że bank zamroził fundusze z „darowizny”, podejrzewając próbę prania brudnych pieniędzy i ucieczki przed wierzycielami.

Mąż Iriny osunął się na kolana na kuchenną podłogę. Cały jego misterny plan, który obmyślał przez miesiące, runął w ciągu pięciu minut. Chciał zostawić żonę na bruku, a zamiast tego wciągnął swoją matkę i siostrę w gigantyczne długi, z których nie wypłacą się do końca życia.

— Irka… proszę cię… cofnij to… — wykrztusił, patrząc na nią z dołu, z tym samym przerażeniem, które sam chciał w niej wywołać.

Irina wstała, wzięła swoją torebkę i spojrzała na niego po raz ostatni. — Pozew o rozwód chętnie przyjmę, Igor. Ale teraz to moi prawnicy podyktują warunki. Do widzenia.

Drzwi zatrzasnęły się z głośnym hukiem, pozostawiając Igora w ciemnej kuchni z plikiem bezwartościowych dokumentów i dzwoniącym bez przerwy telefonem.