Ciąg dalszy opowieści

Olga stała w progu kuchni, patrząc na swoją teściową, szwagierkę i jej dwójkę rozkrzyczanych dzieci. Marek stał obok nich z głupkowatym uśmiechem. — Niespodzianka, kochanie! Mama i reszta zostaną u nas przez kilka tygodni, dopóki remont u nich się nie skończy — wypalił, jakby to była najnormalniejsza rzecz pod słońcem.

Olga poczuła, jak krew uderza jej do głowy. Przez lata znosiła docinki teściowej o „niedosolonej zupie” i „kurzu na szafkach”. Przez lata Marek stawiał ich potrzeby ponad jej spokój. Ale walizki w ich małej sypialni to było za dużo.

— Żeby więcej nie było w moim domu twojej rodziny! — wykrzyczała, a echo niosło się po całym bloku. — Co ty wygadujesz? — oburzyła się teściowa. — Marek, powiedz jej coś!

Ale Olga nie czekała. 

Podeszła do komody w przedpokoju i wyjęła niebieską teczkę. Rzuciła ją na stół. Marek zbladł. Wiedział dokładnie, co tam jest. — To są dokumenty własności mieszkania, które dostałam w spadku po babci — powiedziała Olga lodowatym tonem. — Pamiętasz, jak nalegałeś, żebyśmy je wynajęli „dla wspólnego dobra”? Otóż wypowiedziałam umowę lokatorom miesiąc temu.

Marek patrzył na nią z przerażeniem. — O czym ty mówisz? — wydukał. — O tym, że wynajęłam je twojej matce i siostrze. Opłaciłam im pierwszy rok z góry z moich oszczędności, o których nie miałeś pojęcia. Macie 15 minut, żeby zabrać te walizki i się tam przenieść. Wszyscy. Ty też, Marku.

— Ale… to moje małżeństwo! — krzyknął Marek. — Nie, Marku. To był twój wybór. Skoro ich rodzina jest ważniejsza od naszej prywatności, to teraz będziesz miał ich pod dostatkiem. Klucze są w teczce. Do widzenia.

Olga zamknęła drzwi i przekręciła klucz. Po raz pierwszy od lat w domu panowała błoga, absolutna cisza. Usiadła przy stole i w końcu zjadła swoją zupę. Była idealnie osolona.