Ciąg dalszy

W tym momencie poczułam, jak czyjaś ciężka dłoń opada na moje drugie ramię. To był Janusz. Mój nowo poślubiony mąż patrzył na nas z lodowatym uśmiechem, ale w jego oczach czaił się czysty gniew. Nieznajomy natychmiast wyrwał się, rzucił mi ostatnie, pełne współczucia spojrzenie i dosłownie rozpłynął się w tłumie gości weselnych.

„Wszystko w porządku, kochanie? Kto to był?” – zapytał Janusz, a jego głos brzmiał nienaturalnie spokojnie. Skłamałam, że facet po prostu pomylił drogi do toalety. Moje serce waliło jak oszalałe. Czy to możliwe? Janusz? Ten ciepły, starszy pan, który kupował moim dzieciom drogie prezenty i opłacał im najlepsze szkoły?

Nie mogłam przestać o tym myśleć. Weselna zabawa trwała, ale dla mnie zamieniła się w koszmar. Następnego dnia, gdy Janusz wyjechał rzekomo „domknąć sprawy w firmie”, zaczęłam przeszukiwać jego ogromny dom. Moje dzieci były u mojej mamy, miałam tylko kilka godzin.

Przetrząsnęłam jego gabinet. W głębi starej dębowej szafy, za stertą dokumentów, znalazłam małą, zamkniętą na kluczyk kasetkę. Podważyłam zamek nożem kuchennym. Moje dłonie tak się trzęsły, że ledwo byłam w stanie utrzymać jej zawartość.

W środku nie było złota ani pieniędzy. Był tam stary pamiętnik i wycinki z gazet sprzed piętnastu lat. Zdjęcia przedstawiały młodą kobietę z dwójką małych dzieci – dziewczynką i chłopcem. Dokładnie tak jak ja i moje maluchy. Nagłówki krzyczały o tajemniczym zaginięciu rodziny lokalnego biznesmena. Śledztwo umorzono z braku dowodów, a nazwisko biznesmena… zostało zmienione. To był Janusz.

Otworzyłam pamiętnik. Należał do tamtej kobiety. Ostatni wpis sprawił, że osunęłam się na ziemię: „Janusz zmusił mnie do przepisania wszystkiego na jego fundację. Powiedział, że jeśli tego nie zrobię, dzieciom stanie się krzywda. Boję się go. On nie jest człowiekiem, to potwór. Dzisiaj kazał nam spakować walizki, mówi, że jedziemy na wycieczkę niespodziankę…”

Nagle usłyszałam zgrzyt klucza w zamku wejściowym. Janusz wrócił wcześniej.

Moje zmysły oszalały ze strachu. Schowałam wycinki i pamiętnik pod bluzkę, zatrzasnęłam szafę i wybiegłam na korytarz. Stał tam. W garniturze, z dwiema wielkimi walizkami w dłoniach. Patrzył na mnie wzrokiem, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam. Był pusty, zimny i bezwzględny.

„O, dobrze, że nie śpisz, kochanie” – powiedział cicho, stawiając walizki na podłodze. „Spakuj dzieci. Jedziemy na wycieczkę niespodziankę. Wszystko już przygotowałem”.

Wtedy zrozumiałam. Nie miałam czasu na płacz. Spojrzałam mu prosto w oczy, zmusiłam się do najsłodszego uśmiechu, na jaki było mnie stać, i powiedziałam: „Wspaniale, kochanie. Tylko skoczę do apteki po coś na chorobę lokomocyjną dla małego”.

Wyszłam z domu na miękkich nogach. Gdy tylko zamknęłam za sobą drzwi, zaczęłam biec. Nie do apteki – prosto na komisariat policji, ściskając pod bluzką pamiętnik zmarłej kobiety. Janusz nie wiedział jednego: byłam zdesperowana, by chronić swoje dzieci, a matka walcząca o życie swoich synów jest groźniejsza niż jakikolwiek potwór. Dwa dni później Janusz został aresztowany, a w ogrodzie jego letniskowego domu policja dokonała makabrycznego odkrycia. Uratowałam swoje dzieci, ale cenę za tę lekcję – że pozory mogą mylić w najbardziej potworny sposób – będę płacić w koszmarach do końca życia.