Ciąg dalszy 2

— Co to ma być?! — wykrztusił, a jego głos drżał. — „Twoja idealna randka”, „Chcę cię zobaczyć dzisiaj wieczorem”… Z kim ty się spotykasz?! Kim jest ten facet?!

W ułamku sekundy wszystko zrozumiałam. Aplikacja do angielskiego, którą zainstalowałam tydzień temu, miała funkcję „inteligentnego dialogu” z botem AI. Żeby nauka była bardziej żywa, algorytm generował codzienne, życiowe scenariusze. Tego wieczoru tematem lekcji były… relacje i randki. A ponieważ byłam leniwa i nie chciało mi się pisać na klawiaturze, korzystałam z funkcji głosowej.

Marek wrócił wcześniej do domu i usłyszał, jak szeptem powtarzam za telefonem: „Yes, darling, I want to see you tonight…” (Tak, kochanie, chcę cię dziś zobaczyć). Kiedy wbiegł do pokoju, a ja ze strachu zatrzasnęłam telefon, był już pewien najgorszego. Zabrał mi komórkę i zobaczył na ekranie podświetlone na zielono zdania o randkach.

Siedziałam na podłodze, głośno łapiąc powietrze, po czym… zaczęłam się histerycznie śmiać. Moje oczy były pełne łez — na zmianę ze strachu i z rozbawienia.

— Marek, usiądź — wykrztusiłam, wycierając policzki. — To nie jest żaden facet. To… sztuczna inteligencja. Uczę się angielskiego.

Pokazałam mu ekran, kliknęłam ikonę zielonej sówki i odtworzyłam poprzednie zadanie. Z głośnika dobiegł mechaniczny, miły głos lektora: „Excellent! Now say: I love you”.

Marek spojrzał na telefon, potem na mnie. Całe napięcie nagle z niego zeszło. Usiadł ciężko na podłodze obok mnie, schował twarz w dłoniach i zaczął się śmiać tak głośno, że aż zatrzasnęły się drzwi od szafy.

Moja „nowa, zdrowa rutyna” o mało nie zniszczyła mojego związku. Od tamtej pory biegam, piję wodę i uczę się angielskiego, ale… wyłącznie przy zapalonym świetle i z założonymi słuchawkami. Leniwa wersja mnie przegrała, ale lekcja, którą dostałam, była o wiele mocniejsza niż jakikolwiek certyfikat językowy.