Brak trosk – wyjechałabym do pracy do Włoch.

Nie miałabym zmartwień, to wyjechałabym do pracy do Włoch. Teraz znalazłam się w sytuacji, z której nie wiem, jak się wydostać.

Całe życie spędziłam na Ukrainie. Miałam wspaniałą rodzinę – kochającego męża, piękną córkę, ukochaną pracę. Wszystko zmieniło się, gdy męża zabrakło. Wtedy w moim życiu zaczęła się czarna passa. Zostałam zwolniona z pracy i całe dnie spędzałam w domu, pogrążona w myślach i łzach. Tak minął rok.

Córka oznajmiła, że wychodzi za mąż i zamierza przeprowadzić się do Odessy. To było daleko od naszego domu w Równem, a ja zostałam sama. Gdy córka wyjechała po ślubie, nie zastanawiałam się długo i przyjęłam propozycję przyjaciółki, by wyjechać do pracy do Włoch.

Nie bałam się pracy, znałam dobrze angielski. Przyjaciółka pomogła mi znaleźć zatrudnienie w zamożnej rodzinie, gdzie potrzebowano opiekunki dla mężczyzny o imieniu Martin. Miał 55 lat – nie był stary, ale ucierpiał w wypadku i wymagał rehabilitacji.

Szybko znaleźliśmy wspólny język. Mam 45 lat, więc jesteśmy prawie rówieśnikami. Martin okazał się interesującym rozmówcą, z którym łatwo było spędzać czas. Nawet nie zauważyłam, kiedy się do siebie zbliżyliśmy.

Rok później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Ojcem dziecka był Martin. To nie było w moich planach, byłam w szoku. W wieku 46 lat ciąża wydawała się późna, a do tego moja dorosła córka również spodziewała się dziecka. Jak to możliwe, że w jednym roku zostanę zarówno mamą, jak i babcią? Wszystko wydawało się jakimś koszmarem.

Kiedy Martin dowiedział się o mojej ciąży, był w siódmym niebie. Miał już dorosłe dzieci – syna i córkę – a także wnuki. Jego żona zmarła pięć lat temu, więc ta wiadomość była dla niego wielką radością. Zaproponował mi małżeństwo i wspólne wychowywanie naszego dziecka.

Jednak gdy powiedział swoim dzieciom o mojej ciąży, przyjęli to bardzo negatywnie. Spadły na mnie oskarżenia:– Specjalnie zaszłaś w ciążę, żeby zagarnąć część spadku.

– Myślisz, że dostaniesz pieniądze taty?

– Nie powinnaś wskakiwać do łóżka z cudzym mężczyzną! Po to tu przyjechałaś?

Było mi strasznie przykro to słyszeć. Martin nigdy nie zaniedbywał swoich dzieci – każde z nich miało domy i samochody, które otrzymali od ojca. Nigdy nie zrobiłam im nic złego, a mimo to nasze relacje zostały nieodwracalnie zniszczone.

Teraz nie wiem, co robić. Nie chcę mieszkać we Włoszech, a moje stosunki z dziećmi Martina są teraz napięte. Z drugiej strony, samotne wychowywanie dziecka w moim wieku na Ukrainie będzie bardzo trudne. Czuję się zagubiona i stoję przed trudnym wyborem.

Co byście zrobili na moim miejscu?