Rok na budowie, a potem — rozwód

— Własnymi rękami zbudowałam ten dom! A teraz mam oddać go twojej matce? — nie mogłam uwierzyć w absurdalność jego prośby.

— Lera, znowu z tymi planami!Moja mama już wszystko zdecydowała — Dmitrij zirytowany machnął ręką, nawet nie spojrzawszy na rozłożone na stole schematy.

Valeria westchnęła, opuszczając ręce. Kolejna próba przekonania męża zakończyła się fiaskiem.

Architekt z czerwonym dyplomem, siedziała przed własnoręcznie stworzonym projektem domu ich marzeń, którego nikt nie chciał.

— Dima, w projekcie twojego „znajomego architekta” ściany nośne są ustawione tak, że dach może się zawalić po pierwszym śniegu.

Rozumiesz to? — Lera stuknęła o papier ołówkiem, wskazując na oczywiste błędy.

— Mama mówi, że Stanisław Siergiejewicz jest profesjonalistą. Budował domy dla połowy jej znajomych.

— Twoja mama nie zna się na budownictwie — Valeria zacisnęła wargi, powstrzymując się ze wszystkich sił.

Do drzwi zadzwonił dzwonek. Lera wiedziała, kto to, jeszcze zanim Dmitrij otworzył drzwi.

— Dmitrij! Valeria! — głos Antoniny Pawłowny rozszedł się po mieszkaniu. — Już podpisaliście umowę ze Stanisławem Siergiejewiczem?

Teściowa, nie czekając na zaproszenie, weszła do kuchni i zamarła, widząc plany.

— Co to za coś? — oczy kobiety się zwęziły. — Znowu z twoimi pomysłami?

— Dzień dobry, Antonino Pawłowno — Lera wymuszonym uśmiechem odpowiedziała. — Chciałam tylko pokazać alternatywny wariant układu pomieszczeń.

— Kochana — Antonina Pawłowna usiadła obok, kładąc rękę na ramieniu synowej. — Świetnie rysujesz szkice do magazynów, ale dom to poważna sprawa. Trzeba doświadczonego specjalisty.

Krew uderzyła Valerii do twarzy. „Szkice do magazynów” — tak mówiono o jej projektach architektonicznych, nagradzanych na konkursach zawodowych.

— Mama ma rację, Lera — przytaknął Dmitrij. — Zaufajmy profesjonalistom.

Valeria w milczeniu zebrała plany. W końcu to były ich wspólne pieniądze, ich wspólny dom. Ale dalsza kłótnia nie miała sensu.

Minęło pół roku. Pieniądze przeciekały jak woda.

Stanisław Siergiejewicz ciągle domagał się dopłat za „nieprzewidziane prace”. Valeria za każdym razem zagryzała wargi, ale milczała, widząc, jak topnieje ich budżet.

Pewnego wieczoru Dmitrij wrócił do domu blady.

— Lera, mamy problem — padł na kanapę. — Budowlańcy odmawiają kontynuowania pracy. Mówią, że w projekcie są poważne błędy. Trzeba przerobić fundament.

— Co dokładnie powiedzieli? — Valeria od razu się zainteresowała.

— Coś o nośności i poziomie wód gruntowych. Nie zrozumiałem technicznych szczegółów.

Valeria zamknęła oczy. Na to właśnie ostrzegała pół roku temu.

— Ile będzie kosztować naprawa? — zapytała cicho.

— Około jednej trzeciej budżetu. Którego już nie mamy — Dmitrij pocierał skronie. — Może weźmiemy kredyt?

— Nie — odpowiedziała stanowczo Valeria. — Sama wszystko naprawię.

— Ty? — Dmitrij spojrzał na żonę niedowierzająco. — Lera, to dom, a nie obrazek!

— Dmitrij, jestem architektem z dyplomem. Wiem, co robię.

Następnego dnia Valeria wzięła urlop i pojechała na budowę.

Oceniwszy skalę katastrofy, zrozumiała — jest gorzej, niż się wydawało.

Nie było pieniędzy na zatrudnienie nowej ekipy. Pozostawało tylko jedno.

Trzy miesiące Lera codziennie przyjeżdżała na budowę.

Nauczyła się mieszać beton, wzmacniać fundamenty, pracować z zbrojeniem.

W nocy studiowała fora budowlane, konsultowała się ze specjalistami.

Ręce pokryły się odciskami, plecy bolały, ale każdy dzień przynosił małe zwycięstwo.

Dmitrij rzadko pomagał. Przeważnie spędzał czas z matką albo „odpoczywał od stresu w pracy”.

Antonina Pawłowna przyjeżdżała na budowę z kontrolami.

A pieniądze wkładała Lera. W nocy zajmowała się pracą, a dni spędzała na budowie.

— Boże mój, w co wy zmieniacie ten dom! — zawołała teściowa, widząc Valerię z kielnią. — To nie będzie dom, a chałupka!

— Mamo, wiesz przecież — pieniędzy już nie ma — wzruszył ramionami Dmitrij.

— Nie można było zatrudnić normalnych pracowników? — kontynuowała Antonina Pawłowna.

— Co powiedzą sąsiedzi, gdy zobaczą, że twoja żona chodzi po dachu?

— Powiedzą, że wasz syn ma wspaniałą żonę — nie wytrzymała Valeria. — Która się pracy nie boi.

Antonina Pawłowna prychnęła i odwróciła się.

Mijały miesiące. Dom powoli, ale pewnie nabierał kształtu.

Valeria tynkowała ściany, malowała sufity, prowadziła instalacje. Po pracy, w weekendy, święta — każdą wolną chwilę spędzała tam.

Po roku dom był gotowy. Przytulny, ciepły, dopracowany w każdym szczególe — dokładnie taki, jaki Valeria widziała w swoich pierwszych szkicach.

Wkrótce się przeprowadzili. A Dmitrij powiedział z podziwem:

— Niesamowite! Nigdy bym nie pomyślał, że uda nam się taki dom!

Valeria uniosła brew, ale milczała.

— „Nam”?

Wkrótce na progu pojawiła się Antonina Pawłowna. W rękach trzymała torbę z upominkami. Teściowa uważnie obejrzała dom.

— Ależ cudowność! Jak przytulnie! Kto wam tak wspaniale wszystko urządził?

— Lera — odpowiedział krótko Dmitrij. — Zrobiła to sama.

— Brawo, dziewczynko! — Antonina Pawłowna ujęła synową w ramiona. — Zawsze mówiłam, że masz złote ręce!

Valeria tylko się uśmiechnęła. Dom był jej osiągnięciem, jej zwycięstwem. I nikt nie mógł jej tego odebrać.

Przez sześć miesięcy mieszkali w nowym domu. Antonina Pawłowna przyjeżdżała co weekend, przywoziła dżem, ustawiały drobiazgi na półkach, doradzała przy aranżacji ogrodu.

Pewnego dnia na herbatę wpadła przyjaciółka Marina. Zauważyła:

— Masz wspaniałą teściową. Wiele osób tylko o takiej marzy.

Lera kiwnęła głową, zamyślona, patrząc przez okno:

— Tak. Niesamowite, jak szybko pokochała ten dom. Kiedyś nazywała go chałupką.

Urodziny Dmitrija postanowili uczcić w nowym domu. Valeria przygotowywała się od rana: upiekła mięso, zrobiła ulubioną sałatkę męża, upiekła tort.

Teściowa przyjechała pierwsza, z drogim prezentem dla syna.

— Dima zasłużył na święto — Antonina Pawłowna pocałowała Valerię w oba policzki. — Zbudował taki cudowny dom!

Valeria milczała. Po pół roku przywykła.

Przywykła, że wszystkie zasługi przypisywano innym. Jakby to nie ona stworzyła ten dom własnymi rękami.

Wieczorem goście rozeszli się. Dmitrij poprosił Valerię, żeby została w salonie. Wyglądał niezwykle poważnie.

— Lera, musimy poważnie porozmawiać.

— Co się stało? — Valeria się wyprostowała, czujna.

— Mama ma problem — Dmitrij obniżył głos. — Straciła mieszkanie. Oszuści. Podstępem zmusili ją do podpisania jakichś papierów.

— Boże mój! Musimy zgłosić to na policję!