„On jest obcy, ale proszę, zaopiekuj się nim.”

„On jest obcy, ale proszę, zaopiekuj się nim.” Po ciężkiej zmianie w biurze, Ala miała tylko jedno marzenie — zjeść kolację z mężem, zanurzyć się w gorącej kąpieli i po prostu się wyłączyć. Dzień był koszmarny: raporty, klienci, bieganina. Zaparkowała na podwórku, kliknęła pilotem alarmu i szybkim krokiem ruszyła w stronę klatki schodowej. Już sięgała do torebki po klucze, gdy usłyszała za sobą ostrożne kroki.

Odwróciła się — przed nią stała chuda dziewczyna, może osiemnastoletnia. Na rękach trzymała zawiniątko z niemowlęciem.

— Przepraszam… pani to Ala? Żona Dymitra? — zapytała cicho, z drżącym głosem.

— Tak, — zmarszczyła brwi Ala. — O co chodzi?

— Nazywam się Swieta… Przepraszam, że przeszkadzam… Ale… to jest syn Dymitra. Ma na imię Wania. Nie wiem, co mam zrobić… Pracowałam jako dostawczyni, przyniosłam pani mężowi zamówienie… Wtedy mój chłopak mnie zostawił, płakałam jak szalona. Dymitr próbował mnie pocieszyć…

— Bardzo „pocieszył” — rzuciła Ala z jadem. — I czego teraz pani ode mnie chce?

— Nie mam dokąd pójść. Nie mam pieniędzy, nie mam dachu nad głową. Nie daję rady. Proszę… proszę go wziąć. To jego dziecko…

— Nigdy w życiu! Urodziłaś — to wychowuj! Co ja mam z tym wspólnego?! — Ala gwałtownie odwróciła się i ruszyła do wejścia.

Ale w środku szalała burza. Choć udawała obojętność, myśl o zdradzie i potencjalnym dziecku męża nie dawała jej spokoju. Kiedy wieczorem Dymitr wrócił do domu, zapytała go prosto z mostu:

— Spałeś ze Swietą?

Spuścił wzrok. Nie zaprzeczał, nie kłamał. Powiedział tylko cicho:

— Tak… To było raz… Byłem wtedy w rozsypce… Tysiąc razy tego żałowałem…Nie zdążyli dokończyć rozmowy, gdy zadzwonił dzwonek. Dymitr otworzył — i wrócił z dzieckiem na rękach. Na kocu leżała kartka: „Ma na imię Wania. Proszę, zaopiekujcie się nim…”

Stał jak rażony piorunem. Ala wzięła dziecko, spojrzała w jego maleńką, przestraszoną buzię — i kazała mężowi:

— Biegnij do apteki. Kup pieluchy, mleko, butelki. Szybko.

Tak Wania został z nimi. Mijały dni, potem tygodnie. Dymitr nie był gotów na ojcostwo — zwłaszcza tak niepewne. Jego rodzice nie chcieli uznać wnuka, nazywali Swietę „puszczalską”. Pod ich naciskiem zażądał testu DNA. Wynik był szokujący: Dymitr nie był ojcem.

Wrócił do domu i oznajmił:

— Oddajmy go do domu dziecka. To nie moje dziecko.

Ale Ala już zdecydowała:

— Nie twoje. Ale moje — tak. Nie oddam go. Chcesz — zostań z nami. Nie chcesz — odejdź. Bóg nie dał nam naszych dzieci, może przysłał to nie bez powodu.

Dymitr odszedł. Złożył pozew o rozwód. Ala została sama. Ale nie poddała się. Pomagała jej niania, w trudnych chwilach wspierali ją sąsiedzi. Dawała radę.

Ale pewnego dnia Wania nagle zachorował — wysoka gorączka, drgawki… Świat Ali legł w gruzach. Wezwano karetkę, diagnoza: zapalenie płuc. Natychmiast do szpitala.

Na oddziale opiekował się nimi młody, spokojny lekarz z dobrymi oczami. Miał na imię Iwan. Nie tylko leczył Wanię, ale chyba też zaczynał lubić Alę. Pewnego dnia powiedział:

— Swieta tu była. Pytała o chłopca.Ala poprosiła:

— Jeśli jeszcze przyjdzie — przyprowadź ją do mnie. Chcę z nią porozmawiać.

Kilka dni później Swieta się pojawiła. Rozmowa była długa. Okazało się, że dziecko nie było Dymitra, lecz tego chłopaka, który ją porzucił. Gdy się zorientowała, było już za późno. Dymitr był jedynym, który ją wysłuchał i nie osądził.

Ala nie krzyczała, nie oskarżała. Tylko słuchała. I nagle zrozumiała, że nie potrafi się gniewać. Kiedyś, w młodości, sama usunęła ciążę. Może teraz los dał jej szansę — ocalić czyjeś życie.

— Przeprowadź się do mnie — powiedziała cicho. — Zaczniemy od nowa. Ucz się. Damy radę.

Swieta rozpłakała się. Później poszła do szkoły, poznała dobrego chłopaka, wyszła za mąż. Zabierała Wanię do siebie. A Ala… Ala też znalazła swoje szczęście. Iwan został. Oświadczył się jej. Teraz oczekują własnego dziecka.

Dymitr próbował wrócić. Jego nowa rodzina się rozpadła. Ale było już za późno.

Dobro nie zawsze wraca od razu. Ale wraca. Trzeba tylko umieć przebaczać. I słuchać serca.