Biednie ubrana dziewczynka przyszła do szpitala

Jekatierina Dmitrijewna stała przy świeżym grobie, otoczonym szarym jesiennym niebem i ponurym pejzażem cmentarza. Wokół niej wirowały żółte liście, zerwane z drzew przez zimny wiatr i niespokojnie unoszące się nad mokrą ziemią.Deszcz padał już od kilku godzin, ale kobieta nie zwracała uwagi na przemokniętą czarną kurtkę — wydawało się, że żadna siła natury nie mogłaby być straszniejsza od bólu, który ściskał jej duszę. Cmentarz był niemal całkowicie pusty — tylko ona, pośród kamiennych nagrobków i ciszy, przerywanej jedynie podmuchami wiatru i rzadkimi kroplami deszczu.

Przychodziła tu codziennie, kiedy jej mąż był w pracy, bo nie mogła już znieść jego prób pocieszania, jego bezradnych objęć i słów, że życie musi toczyć się dalej. Te słowa bolały bardziej niż jakiekolwiek oskarżenie.

Mechanicznie poprawiwszy mały pomnik z szarego granitu, Jekatierina uklękła prosto w błoto, nie czując zimna ani bólu w nogach. Pochyliła głowę i wyszeptała:

— Świateczko, moja dziewczynko… Dlaczego cię nie ocaliłam? Oddałabym własne życie, byleś tylko żyła. Dlaczego wtedy nie potrafiłam cię powstrzymać?

Łzy spływały po jej policzkach i opadały na zimną powierzchnię marmuru, mieszając się z deszczem. Minął rok i trzy miesiące, odkąd znaleziono ciało jej jedynej córki, ale ból wcale nie zelżał.

Wręcz przeciwnie — z każdym dniem był silniejszy, trawił duszę od środka jak ogień, którego nie da się ugasić. Zdawało się, że czas powinien choć trochę złagodzić ranę, lecz uczynił ją tylko głębszą, nieuleczalną.

Wszystko zaczęło się trzy lata wcześniej, gdy Świeta zaczęła się zmieniać. Początkowo były to ledwie zauważalne zmiany — dziwne zapiski w pamiętniku, który Jekatierina przypadkiem zobaczyła na biurku, ciche kłótnie w przedpokoju, gdy córka wracała do domu coraz później.

Potem pojawili się nowi znajomi, o których Świeta uparcie nie chciała mówić, i ten niepokojący błysk w oczach, od którego rodzicom ściskało się serce. Próbowali z nią rozmawiać, pytali, słuchali, błagali — ale im bardziej się starali, tym dalej od nich odchodziła ich córka.

— Mamo, daj mi spokój! — krzyczała Świeta, zatrzaskując drzwi do swojego pokoju. — Jestem już dorosła!

— Siedemnaście lat to nie dorosłość! — odpowiadała Jekatierina, stojąc za drzwiami i czując, jak jej serce pęka z bezsilności.

Walerij Iwanowicz, szanowany lekarz miejskiego szpitala, człowiek, który uratował setki istnień, po raz pierwszy w życiu czuł się całkowicie bezradny. Pamiętał ten straszny wieczór, gdy trzeba było wezwać karetkę — Świeta leżała na podłodze w swoim pokoju, wijąc się z bólu, a Katia nie mogła nawet utrzymać jej w ramionach.

— Co się z nią dzieje? — szlochała Jekatierina, gdy lekarze badali Świetę.

— Przedawkowanie — powiedział cicho kolega Walerija. — Natychmiast do reanimacji.

Tamtą noc spędzili na szpitalnym korytarzu, modląc się, trzymając się za ręce, mając nadzieję. Świeta przeżyła, ale coś w jej oczach zmieniło się na zawsze. Stała się jeszcze bardziej zamknięta w sobie, jeszcze bardziej agresywna. To ciepło, które kiedyś biło z jej duszy, zniknęło bez śladu.— Musimy ją odizolować — powiedział wtedy Walerij do żony, stojąc w kuchni po tym, jak lekarze ustabilizowali stan córki. — Inaczej stracimy ją na zawsze.

— Ale przecież ona nie jest przestępcą! — zaszlochała Jekatierina, ściskając w dłoniach chusteczkę mokrą od łez. — To nasza córka, nasza jedyna dziewczynka!

— Właśnie dlatego musimy ją uratować. Za wszelką cenę.

Areszt domowy trwał trzy bolesne miesiące. Świeta krzyczała, płakała, błagała, obiecywała poprawę, ale rodzice byli nieugięci. Założyli kraty w oknach, zmienili zamki, czuwali na zmianę. Walerij po nocach obdzwaniał kliniki, szukał najlepszych specjalistów, czytał medyczne książki o uzależnieniach. Jekatierina nie spała, nasłuchując każdego szmeru w korytarzu, każdego westchnienia córki.

— Nienawidzę was! — krzyczała Świeta. — Zniszczyliście mi życie! Nigdy wam tego nie wybaczę!

Te słowa wciąż dźwięczały w uszach Jekatieriny, zadając niewyobrażalny ból. Ale tamtej tragicznej nocy nie dopilnowali jej. Walerij przysnął w fotelu przy drzwiach, Jekatierina wzięła tabletki nasenne z przemęczenia. Cichy trzask drzwi wejściowych — i Świeta zniknęła na zawsze, zostawiając tylko kartkę: „Nie szukajcie mnie. Już nie jestem waszą córką.”

Poszukiwania trwały osiem długich lat. Milicja, prywatni detektywi, telefony do dawnych kolegów ze szkoły, ogłoszenia w gazetach i internecie, apele w telewizji — wszystko bez skutku. Świeta jakby rozpłynęła się w powietrzu. A potem, gdy nadzieja prawie zgasła, nadeszła straszliwa wiadomość: ciało znaleziono przy opuszczonym magazynie na obrzeżach miasta.

W sali żałobnej prosektorium Walerij drżącymi rękami studiował protokół patologa, a Jekatierina szlochała, przyciskając do piersi ostatnie zdjęcie córki — zdjęcie z zakończenia szkoły, uśmiechnięta Świeta w białej sukience.

— Przedawkowanie — wyszeptał Walerij. — Ona… ona zmarła z powodu przedawkowania.

Minął rok od pogrzebu. Jekatierina żyła jak automat — wstawała, zmywała naczynia, gotowała obiad, którego nikt nie jadł, i nagle wybuchała płaczem w środku dnia.

Potrafiła przez godzinę stać przy kuchence, zapominając wyłączyć palnik, albo znajdować się nagle w pokoju Świety, którego rzeczy wciąż nie mieli odwagi ruszyć.

Walerij pochmurniał w pracy, popełniał błędy, których wcześniej nigdy nie robił. Prosił sąsiadkę, Antoninę Stiepanownę, by zaglądała do żony, sam dzwonił do domu co dwie godziny, bojąc się, że Katia może sobie coś zrobić.

— Katen’ka, trzymaj się — mówił każdego wieczoru, obejmując żonę. — Musimy żyć dalej. Świeta nie chciałaby, żebyś tak cierpiała.

— Nie mów mi, czego chciałaby Świeta! — odpychała go Jekatierina. — Ty nic nie wiesz! Nikt nie wie!

Wieczorami prawie nie rozmawiali. On próbował ją objąć, a ona beznamiętnie go odtrącała, odchodziła do sypialni albo siadała przy oknie ze zdjęciem córki w rękach. Walerij każdego dnia próbował przekonać ją, żeby żyła dalej dla ich rodziny, ale w głębi duszy czuł, że traci również ją.

Tamtego październikowego dnia jakby sama los dawał znaki. Najpierw przywieziono pacjentkę…

Walerij kończył dzienną zmianę w swoim gabinecie. Na biurku stał szklany dzbanek z wodą, w szafce leżała puszka konserwy — obiad, którego nie zdążył zjeść. Praca pochłaniała go całkowicie — to był jedyny sposób, by nie myśleć o stracie. Pielęgniarka Wiera wpadła do pokoju dyżurnego z zaniepokojoną miną:— Walerij Iwanowicz, przywieźli nową… Młoda kobieta, w ciężkim stanie. A Igor Wadimowicz odmawia przyjęcia.

— Co to znaczy „odmawia”? — zmarszczył brwi Walerij, podnosząc głowę znad kart pacjentów.

— Mówi, że to jakaś bezdomna i że zajmuje tylko miejsce. Że powinna trafić do innego szpitala. Potrzebujemy łóżek dla „normalnych” pacjentów.

Walerij zacisnął pięści. Igor Wadimowicz, którego wszyscy za plecami nazywali Kościejem, pojawił się w szpitalu pół roku temu dzięki wpływowym krewnym. Cyniczny, obojętny, traktował medycynę jako sposób na zarabianie pieniędzy, a nie jako powołanie. Dla niego pacjenci dzielili się na opłacalnych i nieopłacalnych.

— Gdzie on teraz jest? — zapytał Walerij, wstając od biurka.

— W palarni. Jak zwykle.

Walerij znalazł Igora przy wejściu służbowym. Tamten nonszalancko dopalał drogiego papierosa, patrząc w nowiutki telefon i wyraźnie rozkoszując się bezczynnością.